Schadeafhandeling diefstal

We waren het al bijna vergeten (nee hoor!) maar er was natuurlijk nog een gevalletje schadeafhandeling. De schade-expert was al ergens begin juli langsgeweest. Van de week maar een keer gebeld met Interpolis. Het schaderapport bleek daar nooit aangekomen te zijn. Maar uiteindelijk is het daarna wel snel afgehandeld met goed nieuws: ze keren uit!

Toont ook wel aan dat je niet klakkeloos akkoord moet gaan met van te voren vastgestelde bedragen. De Nikon lens (18-200 VR) werd door de expert als accessoire aangeduid. Aangezien de lens uit 2008 was bleef er van de waarde zo goed als niks meer over. Wij hebben toen aangegeven op het schaderapport dat we het met die waardevaststelling niet eens waren. En daar zijn ze in meegegaan. Scheelt toch weer 226 euro!

Geachte mevrouw xxxxx,

Op 31 mei 2013 ontstond er een schade. Graag informeer ik u over onze betaling. Wij betalen EUR 1.228,69 aan u. Dit bedrag maken we over op uw ibanrekeningnummer xxxxxxx.

Dit is de vergoeding conform expertise van uw reisschade. Uw Nikon Lens vergoeden wij voor € 300,-. Dit betekent dat u € 226,72 meer ontvangt dan de expert heeft vastgesteld.

memo-reisverz

Geplaatst in Verslag | 5 reacties

Bedankt!

We willen iedereen bedanken voor het meelezen en de vele leuke reacties. Tot volgend jaar! Waarschijnlijk gaan we dan ‘vreemd’ en wel naar het land van Skippy!

thanks

 

Note: inmiddels zijn de tickets voor Australië geboekt. Op http://aussietour2014.wordpress.com/ kun je ons wederom volgen.

Geplaatst in Verslag | 11 reacties

Dag 25 en 26: San Jose (CA) – SFO – AMS– Den Bosch

De terugreis

De laatste ochtend dat we wakker worden in Amerika. Ik word er eigenlijk een beetje treurig van. In zo’n korte tijd toch behoorlijk wat beleefd. We hebben hoogtepunten gekend, maar helaas ook wat dieptepunten. Veel bergen en wat dalletjes. De achtste keer US zit er weer op. Maar aan de andere kant is het ook weer fijn om naar huis te gaan. Naar onze twee schatten van katten, Oliver en Tibbe. Wat heerlijk om ze over een paar uur weer te mogen knuffelen. Weer terug naar onze dagelijkse sleur: rust, reinheid en regelmaat! Alhoewel, geen van alle is eigenlijk van toepassing op ons 🙂

We staan deze ochtend op tijd op. Stressen voor vertrek is het laatste waar we zin in hebben. We eten onze laatste broodjes op en we hebben nog een yoghurtje na. Na een rondje internetten en douchen is het dan toch echt tijd om de koffers en de rest van de rotzooi in te pakken. Uiteindelijk blijken de koffers toch net wat te zwaar en we herorganiseren de boel naar de handbagage. In mijn koffer zit nog een strandtas en daar kan ook behoorlijk wat in. Maar mag dat eigenlijk wel, een extra tas? Volgens ons mag je een handtasje, laptoptas, fototas en een gewone tas per persoon meenemen. Wij hebben dit alles plus nog een trolley. Lijkt ons prima. De handbagage is nu alleen wel wat aan de zware kant, maar ach… dat hebben ze nog nooit gewogen, dus dat zit wel goed.

Iets na half 9 checken we uit en rijden we nog even langs de Walmart voor de allerlaatste boodschapjes. Dan stellen we de Tom Tom in op een tankstation in de buurt van het vliegveld. We moeten de auto namelijk weer vol inleveren. De planning was om hem een dag van te voren wat vol te gooien en dan de laatste paar druppels bij het vliegveld. Want daar moet je hem immers ‘vol’ gooien. Maar de laatste paar dagen kwamen we eigenlijk alleen maar tankstations tegen met een ontzettend hoge benzineprijs. 4,19 dollar per gallon. Dat is echt belachelijk hoog. Maarja, we vrezen ervoor dat deze prijzen net zo hoog zijn bij het vliegveld. Het is niet anders.

Onderweg stuiten we op een file. Gelukkig zijn we ruim op tijd vertrokken, maar het rijdt toch niet lekker. Ach, mag ik nog iets langer in de Chevy Traverse rijden. Ik zal de auto missen, want hij rijdt echt behoorlijk lekker. Dat zal wennen worden thuis, in mijn Suzuki Alto. Rond half 10 zijn we bij Costco, maar dit blijkt een pompstation te zijn voor alleen abonnees. Jammer, want de prijs hier is heerlijk laag: 3,79 dollar per gallon. Het pompstation ernaast, de Shell, heeft weer de ‘normale’ hoge prijs. Tja, dat moet dan maar. We pompen hem weer vol voor een goed 70 dollar en rijden dan naar de Rental Car Return. Alamo is gevestigd op de vierde verdieping, maar doordat het spitsuur is – althans, dat lijkt het – rijden we iets wat verkeerd. We komen bij Fox uit. Hop, de auto in zijn achteruit dan maar. Toch wel handig, zo’n achteruitkijk-camera. De auto wordt goedgekeurd en we krijgen een bonnetje mee. Om het treintje naar de vertrekhal te pakken, moeten we eerst naar beneden om vervolgens een paar stappen verder weer naar boven te gaan. We stappen uit bij Vertrekhal A, voor de Internationale vluchten. Het is even zoeken, maar rij 7 blijkt voor KLM te zijn. We proberen het eerst via de zelf-incheckbalie, maar helaas. Hij pakt het niet. We zullen toch in de rij moeten gaan staan. Pff, en dat schiet niet op. Een paar koppels voor ons staat een man en (wellicht) zijn zoon. Maar het lijkt wel een eeuwigheid te duren voordat ze klaar zijn. Blijkbaar is er iets mis en moeten ze van allerlei papieren invullen. De balie daarnaast is ook open, maar daar wordt een (Indiaanse?) familie geholpen met een volksverhuizing. Vijf grote koffers op een klein karretje en verder nog wat tassen. Uiteindelijk na 20 minuten zijn wij eindelijk aan de beurt. De koffers worden gewogen en… beide exact 22.0 kg. Mooi! Labeltje er omheen en ze worden even aan de kant gezet. Dan verzoekt de jongen van KLM om onze handbagage ook te wegen. Ehm, woeps.. De trolley is 15kg. Je mag maar 12kg per persoon meenemen. Dus snel zetten we er ook de andere spullen op, want 2x 2 personen is 24kg. Maar dan verzoekt hij ook om mijn handtas erop te zetten en de fototas. Uh? Een fototas ook meewegen? Wat een onzin. Onze camera weegt natuurlijk wel wat, maar daar hebben we nog nooit van gehoord dat mijn eigen handtas en fototas gewogen moeten worden. Een trolley en gewone tas kunnen we inkomen, maar de rest? Alles bij elkaar blijkt het 28kg te zijn. We zullen moeten betalen, zegt hij. Maar daar gaan we niet mee akkoord. Kom nou… Hij verzoekt ons om het maar even uit te zoeken hoe we het gaan doen en loopt dan weg, naar de andere balie. Lekker makkelijk, wat moeten we nu doen dan? We weten eigenlijk niet zo goed wat hij nu bedoelt. Dan komt hij weer terug en zegt dat de trolley alleen al te veel weegt, dus dat daar wat uit moet. Maarja, waar moeten we dat dan instoppen, want alles zit al vol. De jongen zucht, wij zuchten met hem mee.

Vervolgens vragen we hem of we dan ook de koffers weer terug mogen hebben, want daar kan immers nog ieder een kilo in. De jongen is zichtbaar geïrriteerd, scheurt de label er weer af en geeft ons de koffers. Tja jongen, als jij blijkbaar op je strepen gaat staan om zelfs een handtas te moeten wegen (want zonder die handtas waren we onder de 24kg), dan kunnen wij ook moeilijk doen. Martijn vraagt hoeveel de koffers exact mogen wegen: 23 punt? Vraagt hij aan hem. En hij antwoord met: 9. Goed, de koffers mogen dus 23,9kg wegen. Dat betekent dus dat we in iedere koffer nog 1,9kg mogen stoppen. Dat is bijna 4kg bij elkaar! En de handbagage mag 12,9kg per persoon wegen. Dat moet ons lukken! Tjees, we gaan toch godsamme niet betalen. Die is gek! Don’t f*ck with Martijn en Linda he! Boze emoticon

Aan de andere kant van de incheckbalie zijn de balies met de weegschalen onbemand. Kunnen we daar mooi even rustig alles herorganiseren en wegen, en wegen, en wegen. Uiteindelijk zullen we toch wat spullen moeten achterlaten. Het is niet anders. We balen ervan, want het had ons zo mooi geleken om met alle spullen weer bij hem aan de balie te staan en dat we kunnen zeggen dat we alles gewoon mee kunnen nemen. Maar helaas. Maar wat laten we achter dan? De twee mappen waar ik mijn roadbook in heb gehad. Deze zijn nu toch leeg, maar het karton weegt natuurlijk nog wat. Ik koop thuis dan wel wat nieuwe bij de Hema. Geen probleem. En het zwarte doek, wat we altijd over de koffers hebben in de auto (en welke we deze vakantie ook als gordijn hebben gebruikt bij Yellowstone). We zijn toch al van plan om dit redelijk zware doek te vervangen door een zwart laken. We wegen de koffers en alle bagage weer. Trolley is 11,8kg. De koffers ieder 23,6kg en de rest zit ook onder de 12kg. Zo dan, opgelost. Ik gooi de twee mappen en het zwarte doek in een vrij grote prullenbak en gaan dan weer – helaas – in de lange rij staan. Vijftig procent kans dat we weer bij dezelfde jongen uitkomen en ja hoor, daar zijn we weer! Hij zegt niet veel, plakt de labels aan de koffer. Deze worden goedgekeurd. Vervolgens zetten we de handbagage weer op de weegschaal… en ook deze worden goedgekeurd. Zonder de fototas overigens, want deze hoeft blijkbaar ineens niet meer erop… Blijkt maar weer dat het eigenlijk allemaal onzin is. We zeggen hem toedeledokie en lopen dan naar de gate… Via de prullenbak waar ik net onze spullen heb in gegooid. Hmz.. Dekseltje eraf, spullen eruit, dekseltje erop, spullen weer in de tas. Zo… toch een beetje zonde om het weg te gooien, toch?

Dan lopen we naar onze gate, A7. Helaas moeten we in de lange rij gaan staan voor de bagagecheck, maar dit blijkt sneller te gaan dan gedacht. Binnen 20 minuten zijn we er al doorheen. Alle bagage is goedgekeurd. Inmiddels hebben we weer wat honger gekregen. We hebben ruim een uur voor boarding en bekijken de plattegrond van Gate A. Helaas is er maar weinige keuze. We staan bij Woodfire Grill, dus bekijken we daar het eten. Oeh, ze hebben paninies, helemaal prima! Martijn neemt de panini met Italiaanse worst en ik de kaaspanini. Uiteindelijk blijken het gewoon broodjes te zijn met worst en de mijne met gesmolten kaas, maar het smaakt heerlijk.

IMG_5563

IMG_5565

Na de lunch pakken we onze spullen en als we dan richting Gate 7 gaan, lopen we achter de KLM bemanning. Mooi, volgen we hun wel. Net zo handig.

IMG_5568

IMG_5569

Bij de gate is het vrij druk, maar vinden toch nog een plaatsje om te zitten. Na een kwartier mogen we instappen. We zitten op rij 52, dit is net achter de exit (voor de exit-rij – meer beenruimte – betaal je extra, dus hebben we dat maar niet gedaan).

We stijgen een paar minuten na de oorspronkelijke tijd op en als we in de lucht zijn, pakt Martijn de laptop. We hebben immers nog een paar series te kijken. Maar het plugje waarmee we beide onze koptelefoon in kunnen steken, blijkt maar half te werken. Eén van de twee heeft wel geluid, de ander dus niet 😦 We zullen het dus moeten doen met de filmpjes van KLM zelf. Gelukkig zijn deze ondertiteld voor mij, dus we vermaken ons toch wel. Als eerste kijken we de film Wreck-it Ralph. Een leuke animatie! Tijdens de film krijgen we de gebruikelijke Beef or Pasta. We kiezen beide voor de pasta. Het smaakt, maar echt honger hebben we natuurlijk ook niet.

IMG_5575

Na Wreck-it Ralph beginnen we met The Davinci Code, maar na een half uur vallen mijn ogen dicht. Ik moet ze echt even sluiten. Martijn kijkt de film verder (ik kijk hem thuis wel, we hebben hem immers ook op DVD, maar kwamen er nooit aan toe om te kijken) en met muziek van Armin van Buuren op de achtergrond sluit ik mijn ogen voor een uur of twee.

Vervolgens begin ik alvast met het verslag en Martijn kijkt The Last Stand. Een heerlijk foute film met Arnold Schwarzenegger. Inmiddels begint het buiten weer wat licht te worden. Het is dinsdagochtend! Op de klok staat dat we nog maar 2 uur en 15 minuten te vliegen hebben. Dat schiet lekker op! Ik dommel nog wat verder, dit maal met Corsten’s Countdown op mijn oren. Een goed uur voor landing wordt het ontbijt geserveerd. Een heerlijk broodje met boter en jam, wat fruit en yoghurt.

IMG_5576

En dan wordt de landing ingezet. Ineens is er ook weer land te zien. Het lijkt op Zandvoort, aangezien ik een race-circuit zie. We vliegen steeds lager en lager, alles wordt weer groter en dan landen we een keer niet op de Polderbaan, maar op de Kaagbaan. Lekker dichtbij Schiphol dus! En zelfs drie kwartier voor de oorspronkelijk tijd.

IMG_5600

Nadat we uitgestapt zijn, mogen we onze paspoort laten zien bij de Marechaussee. We staan in een vrij lange rij en maar twee hokjes zijn open. Een derde persoon zit aan onze linkerkant bij een heleboel poortjes. Hij roept steeds wat, maar we kunnen hem niet goed verstaan. Ineens horen we het ‘All European Passports’. Uh, mogen we ook naar hem dan? We zien een paar reizigers naar de poortjes lopen. Het blijken zelfscanpoortjes te zijn. Hoe handig! We hoeven nu onze paspoort ook niet meer aan de marechaussee te laten zien.

Bij de kofferband gaat het ook vrij voorspoedig en mogen daarna, zonder dat we iets aan de douane hoeven te laten zien, doorlopen. Mooi, want we hebben natuurlijk behoorlijk wat geshopt in Amerika.

We worden hartelijk ontvangen door onze vriendin Marjol en haar dochtertje Anne. Ze hebben een Welcome Home ballon meegenomen. Wat lief!

IMG_5609

IMG_5610

Snel door naar de auto en via het kattenpension naar huis. Wat heerlijk om onze eigen kindertjes ook weer te mogen knuffelen! Rood hart Eenmaal thuis meteen de eerste was aan, koffertjes worden opgeruimd en lucifers worden op onze ogen gezet. Pff, wat is zo’n jetlag toch altijd weer vervelend. Morgen nog een dagje vrij en rustig aan doen, zodat we ons donderdag weer vol kunnen storten op onze dagelijkse sleur!

Statistieken:

Totaal aantal gereden mijlen: 4716 (dat is 7590 kilometer)
Totaal aantal coasters: 35 (Martijn 34)
Totaal aantal staten doorkruist: 8 (waarvan 5 nieuwe)

Geplaatst in Verslag | 6 reacties

Dag 24: San José (CA)

California’s Great America

Na de gebruikelijke ochtendrituelen rijden we rond half 10 richting de Denny’s. Martijn neemt de aardbeien pannenkoekjes met hashbrowns, eieren en bacon en ik ga weer eens een keer gezond doen en kies voor de Fit Slam (alsof dat helpt, zo op de laatste dag).

IMG_5545

IMG_5546

We laten het ons smaken en rijden dan rond half 11 naar California’s Great America. We vinden een parkeerplaatsje vrij vooraan, al lijkt het toch behoorlijk druk. Gelukkig hebben we de entreetickets al thuis gekocht, zodat we nu niet in de vrij lange rij voor de kassa hoeven te staan.

DSC_6712

Bij binnenkomst zien we rechts van ons de nieuwe houten achtbaan ‘Gold Striker’. Eentje van het merk GCI, ons favoriet. Maar we schrikken énorm van de rij. Deze staat zelfs al buiten de officiële rij. Ohnee, toch… het is zondag. Waarschijnlijk wordt het een dag met heel veel drukte. Meteen lopen we naar de infobalie voor de fastpassen, want wellicht biedt dat onze uitkomst. Maar als we de prijs horen, vallen we ervan achterover. Voor ons tweeën zou het 50 dollar per persoon zijn. Nee, dát is het ons toch echt niet waard… 100 dollar om een rij van 2 uur over te slaan. We lopen snel verder. Wellicht dat het in de middag wat rustiger is bij Gold Striker. Het park is tenslotte net open en de ingang van de houten achtbaan is direct na de entree. Logisch dat men nu daar als eerste gaat staan.

We komen uit bij Demon, een Arrow Custom Looping. Een oudje, maar eigenlijk nog best te doen. We hadden hem erger verwacht, maar hij is goedgekeurd. Naast Demon ligt de houten achtbaan Grizzly. Deze hebben we in 2005 al eens gedaan, maar ach… nu we er toch zijn willen we hem best nog een keer doen. Maar helaas, hij is nog niet open. Althans, het meisje voor de ingang vertelt ons dat hij wellicht later op de dag open gaat, maar dit is nog niet zeker. Ach, we zien wel.

We lopen verder en gaan in de rij staan voor Psycho Mouse. Zoals de naam al doet vermoeden, een standaard muis. Alhoewel, ook deze valt ons goed mee. Hij is boven in de bochten vrij subtiel. Iets wat we niet gewend zijn bij ‘muis-achtbanen’.

DSC_6714

DSC_6728

Daarna komen we uit bij Woodstock’s Express. Een familiebaan van het merk Intamin. Martijn en ik gaan beide apart in een karretje zitten, want het pas allemaal nog maar net. Dan gaan we omhoog en sjoef… Best nog wel hoog en snel voor een kiddie. Leuk!

Snel lopen we verder en komen uit bij Taxi Jam. Maar ohjee, Martijn is sowieso te lang en ik mag er niet in omdat je er alleen in mag als begeleiding van een kind. Maar de medewerker van Taxi Jam geeft me het advies om aan het kleine meisje welke er alleen in zit te vragen of ik bij haar mag zitten. Dan mag ik wel mee. Uiteraard vraag ik het eerst de moeder en zij vraagt aan haar dochter of ze daar ‘oke’ mee is. Ze knikt ja en ik neem plaats naast haar. Lief! Loopt Martijn toch nog een achtbaan achter op mij. Woeps…

DSC_6779

DSC_6789

Voor onze Bingo hoeven we alleen Gold Striker nog te doen (althans ik… Martijn kan natuurlijk geen Bingo halen meer 😉 ) Want de achtbanen Flight Deck, Vortex en Grizzly welke we ook nog open hebben staan voor vandaag, hebben we al eens gedaan. We staan voor Flight Deck, maar ook deze is gesloten. Ook hier zegt de dame voor de entree dat hij wellicht later vandaag open gaat. En we lopen weer verder. We komen uit bij Vortex. Deze is wel open, dus pikken we deze toch nog mee. Vortex is een staande achtbaan van het merk B&M. Normaal vinden we B&M een heerlijk merk, maar bij deze staande achtbaan valt hij toch behoorlijk tegen. Maarja, ook B&M’s kunnen oud worden natuurlijk. De baan zelf staat er al een tijdje. Wellicht tijd voor een smeerbeurtje?

Dan is het toch echt tijd om Gold Striker te gaan doen. De rij is in ieder geval een stuk korter dan vanochtend. Al zegt de medewerker die bij de ingang staat, dat het toch nog wel een uurtje wachten is. Ach, het is nog net geen 13.00 uur. Tijd genoeg. We wachten gewoon. Uiteindelijk blijkt het drie kwartier wachten te zijn. De rij zelf staat exact naast de eerste drop. Al zie je deze niet. De eerste drop is namelijk gebouwd in een tunnel. Waarom? Omdat de bedrijven er omheen geklaagd hebben. Ze hebben last van het geluid. Nu ziet deze ‘prachtige’ woodie er dus écht niet meer uit. Lelijk geval… Ook de onderkant van de track is met geluidswerend schuim bewerkt. Zonde zonde… doodzonde… Maar gelukkig zegt uiterlijk niets over ‘de binnenkant’. Wat een ontzettend geweldig gave coaster! Wat gaat hij hard! Hij dendert ontzettend lekker door. Zoals we van GCI gewend zijn.

DSC_6838

DSC_6917

DSC_6927

Dan houden we een lunchpauze. Alleen, waar gaan we eten? We komen uit bij de Subway, al had de voorkeur Panda Express, maar daar staat een enorm lange rij. Dan maar een Sub… Nadat we ons broodje opgepeuzeld hebben, zien we dat de andere houten achtbaan Grizzly het doet. Jeuh! We wachten ongeveer een half uur en mogen dan instappen. Maar goh, wat is deze traag in vergelijking met Gold Striker. Het lijkt meer op een kiddie zo… Maarja, alle banen vallen natuurlijk in het niet tegenover de Gold Striker. Daar kan gewoon niets meer tegenop.

Na Grizzly gaan we met het kabelbaantje mee naar de andere kant van het park. We hebben alleen Flight Deck nog open staan op ons lijstje. Aangezien het kabelbaantje daar uitkomt, kunnen we kijken of de baan inmiddels open is. En dat is hij! Dit is een hangende achtbaan van het merk B&M en hier is de B&M wél heerlijk. Prima baantje. Dan hebben we alle banen van ons lijstje afgestreept.

DSC_6865

DSC_6888

Maar het is nog maar drie uur. Wat nu? We besluiten om toch nog een keer in de rij voor Gold Striker te gaan staan. We zijn er tenslotte toch. De rij is inmiddels nog korter dan een paar uur geleden, maar uiteindelijk wachten we toch nog 35 minuten. Wauw, ook deze tweede rit is weer geweldig. Wat heerlijk om met deze baan de vakantie te kunnen afsluiten. We lopen nog wel even naar de attractie daarnaast, Startower, om zo wat foto’s van het park bovenaf te kunnen maken.

DSC_6961

DSC_6962

Dan lopen we nog even een winkeltje binnen voor t-shirts. Alleen Martijn scoort er een. Voor mij hebben ze eigenlijk geen leuke. En dan is het toch tijd voor ons om te gaan. Het park is tot 20.00 uur open, maar wij willen eigenlijk op tijd gaan eten vandaag en daarna nog de koffers opnieuw herindelen. Vooruit, we lopen nog een keer naar Gold Striker om te kijken hoelang de rij is. Maar helaas… hij is weer behoorlijk lang. Tijd om dag te zeggen…

We lopen het park uit en eenmaal in de auto stellen we de Tom Tom in op TGI Friday’s. Jaja, we hebben toch nog een vestiging kunnen vinden in de buurt. Tenminste, hopelijk is die nog wel open als we aankomen. Maar gelukkig, als we na een kwartier rijden bij de Vallco Mall aankomen, waar TGI naast zit, zien we dat hij open is. We vinden 18.00 uur nog net wat te vroeg om te eten, dus lopen het winkelcentrum nog even door. Maar na een half uur zijn we uitgekeken. Veel winkels zijn al gesloten en verder is het centrum in de verbouwing. Snel door naar Fridays. Op Tripadvisor hadden we gelezen dat deze vestiging eigenlijk geen goede recensies krijgt. Vooral de bediening schijnt te wensen over te laten. Maar we gaan er niet bevooroordeeld heen. Maar helaas, de recensies kloppen enigszins wel. Martijn neemt de Jack Daniels Rib-Eye en ik de Jack Daniels Zalm. Maar als het eten komt, is het geen JD zalm… maar gewone zalm. Hey, dat had ik niet besteld. Excuus excuus, je eten komt zo. Maarja.. Martijns bordje laten ze natuurlijk wel staan en om het niet koud te laten worden, begint hij alvast met eten. Uiteindelijk heeft hij al meer dan de helft op als mijn bordje weer terug komt, met wel de juiste zalm. Ook alleen maar omdat Martijn behoorlijk in heeft gehouden met eten, anders was zijn bord wel al leeg geweest. Ach, het kan gebeuren natuurlijk en hij heeft zijn excuses aangeboden, maar handig is het niet. We bestellen ook ieder een cocktail erbij om de vakantie echt af te kunnen sluiten. De Ultimates zijn hier zondags de gehele dag voor 5,99 dollar. Dus dat komt mooi uit. Martijn neemt de Long Island Icetea en ik de sangria.


Na het eten parkeren we de auto even bij een prullenbak en wordt hij helemaal uitgemest. Wat een troep kun je toch maken in drie-en-halve-week. We stoppen alles wat we mee moeten nemen in verschillende tasjes en rond half 9 zijn we weer terug op de kamer. Dan gaat het grote geknutsel, gepas en gemeet beginnen. Koffer mag natuurlijk maar 23kg zijn, maar we hebben behoorlijk wat spullen bijgekocht. Gelukkig hebben we nu een laptoprugzak erbij. Kunnen we daar ook nog wat spullen kwijt. Uiteindelijk na veel over-en-weer, lijkt alles te passen. Koffers zijn nét geen 23kg (22,9kg zo ongeveer). Maar naar onze handbagage moeten ze maar niet kijken. Die is behoorlijk zwaar 🙂

Aantal gereden miles: 29 (47 km)
Aantal coasters: Linda 08/Martijn 07
Weertype: zwaar bewolkt, maar niet koud.

Geplaatst in Verslag | 10 reacties

Dag 23: Reno (NV) – San Jose (CA)

Santa Cruz Beach Boardwalk

Gisteravond kwamen we per toeval erachter dat we weer in een andere tijdzone waren. Helemaaaal niet meer aan gedacht! Maar toen we Nevada inreden, reisden we weer terug in de tijd! We gingen gisteren dus niet om 0.00 uur naar bed, nee… om 23.00 uur al! Met de wekker op 09.00 uur hebben we dus heerlijk 10 uur geslapen. Wat waren we daar aan toe zeg. Heerlijk.

Ook de rest van de ochtend doen we rustig aan. We hoeven pas om 11.00 uur uit te checken en aangezien we geen ontbijt erbij hebben, eten we een paar broodjes van ons zelfgekocht ontbijtje van de supermarkt. Iets voor 11-en zijn we uitgecheckt en op weg naar California! De staat waar onze reis ruim 3 weken geleden begon en nu dus ook weer zal eindigen. De reis er naar toe zal zo’n 4,5 uur zijn en op vrijwel de helft van de reis hebben we een leukeen als het goed is: ikea bezoek 😀 tussenstop gepland. Langs de I-80 bij Sacramento is er namelijk een Ikea gevestigd! En Zweedse balletjes als lunch zien wij wel zitten. Bedoel, dat doen we in Nederland vaak genoeg… gewoon zomaar voor het ontbijt, lunch of diner naar Ikea. Dus waarom nu niet?

DSC_6598

Na twee uurtjes rijden zijn we in Sacramento en zien we de Ikea. We parkeren de auto en lopen naar binnen. Jee, gewoon echt hetzelfde als de vestiging in Eindhoven. Eerst lopen we naar het restaurant. Deze is iets kleiner als in Eindhoven (maar daar is hij dan ook belachelijk groot tegenwoordig). Combinatiemenu van 15 balletjes, soep of salade en drinken kost hier 5,99 dollar. Dat is echt geen geld! Goedkoper als bij ons in Nederland en daar is het eigenlijk al niet eens duur. De balletjes gaan er goed in. Heerlijk.

IMG_5526

Dan lopen we nog een rondje door de winkel. We voelen ons echt thuis. Allemaal dezelfde meubels en spullen. Zelfs de indeling is hetzelfde.

IMG_5532

Dan zien we bij de Ikea Familie spullen een leuke laptop-rugzak liggen. Kost 30 dollar, maar ben je Ikea Family, dan kost hij nog maar 26 dollar. Ik weet niet zeker of ik mijn pasje bij me heb en zoja, dan zit hij nog in de koffer (vergeten te checken voordat we vertrokken). We weten eigenlijk ook niet of ons Nederlandse pas geldig zou zijn hier. Maar je kunt hier ook gewoon een Amerikaanse versie gratis aanmaken. Laten we dat dan maar doen. Bij de kassa kiezen we voor de zelfuitcheckbalie en dan lopen we met een Ikea laptoprugzak naar buiten. Goh, wie had dat nou gedacht? Dat we onze tas gewoon bij de Ikea zouden vinden. Zo blijkt maar weer: je komt nooit zonder gekochte spullen van de Ikea vandaan.

We vervolgen onze reis naar Santa Cruz, waar we rond half 6 arriveren. Alleen, we zijn niet de enige. We belanden in een file voor een parkeerplekje. Je hebt verschillende parkeerplaatsen bij de Boardwalk, maar vrijwel allemaal zijn ze vol. Maar na bijna een half uur rijden we de achterste parkeerplek op. Het is hier behoorlijk warm, 30 graden, maar niet zo heet als vanmiddag in Sacramento, daar was het gewoon 36 graden!

DSC_6604

Santa Cruz Beach Boardwalk heeft verschillende mogelijkheden qua entree. Het is namelijk geen pretpark, maar een soort pier met attracties. Het lijkt eigenlijk op een soort vaste kermis. Je kunt een polsbandje kopen voor 32 dollar per persoon en daarmee kun je alle attracties doen, zoveel je wilt. Maar je kunt ook losse tickets halen en deze kosten 1 dollar per stuk. We willen sowieso graag de twee achtbanen doen. Er staat ook nog een derde achtbaan, maar die is helaas nog niet open. “Undertow”, de nieuwe spinningachtbaan gaat pas eind juli open. Zijn we er dus nét een maandje te vroeg. De houten achtbaan kost 6 bonnetjes en de kinderachtbaan zijn er 3. Dat is dus 9 dollar per persoon. Beetje zonde om dan een polsbandje van 32 dollar per persoon. Maar dan zien we ook de optie om 50 bonnetjes te kopen voor 43 dollar. Dan hebben we dus ieder 25 bonnetjes, kunnen we ook nog wat andere attracties doen. Altijd nog goedkoper dan beide een polsbandje te kopen.

Als eerste lopen we natuurlijk naar de houten achtbaan Giant Dipper. Dit wordt Martijns 500e achtbaan! Weer een mijlpaal vandaag. En ook weer een baan met historie. Het is namelijk de 9de oudste achtbaan ooit geopend.

IMG_5542_cr

We wachten ongeveer een kwartier en dan mogen we instappen. Helaas mogen we niet zelf bepalen waar we zitten en komen ongeveer in het midden te zitten. Snel een foto maken van Martijn en zijn 500 en dan zitten. Ze houden hier wel van snelheid.

IMG_5538

Wat ik vooral erg grappig en historisch vind is dat er geen hekjes voor de poortjes staan en dat je dezelfde kant uitstapt uit het karretje dan waar je ook instapt. Snel worden de beugels gecontroleerd en dan gaan we al. We gaan meteen een tunnel in naar beneden… de eerste paar secondes zijn dus vrij donker en dan… de heuvel op en naar beneden. De handen gaan omhoog, maar snel houden we het karretje weer vast. Jezus, wat gaat hij lomp. Maar met de handen vast gaat het wel. Dan is hij zelfs leuk. Gefeliciteerd Tijn, ook jij heb de 500 bereikt. Top!

DSC_6654

Via een softijsje (of zeg maar gerust softIJS) lopen we naar de kinderachtbaan ‘Sea Serpent’. Tja, daar hoeven we niet veel over te vertellen. Het is een kinderbaan. Vervolgens zien we beneden Cave Train Adventure. We hebben beide geen idee wat het is, maar het lijkt op een mijntreintje, maar het is geen achtbaan. We rekenen uit hoeveel bonnen we dan nog over hebben, want we hebben een plan van aanpak. We willen namelijk ook nog met het kabelbaantje naar de andere kant en we zien ook nog een schietattractie, door middel van een laserpistooltje kun je dan punten scoren terwijl je in een karretje rijdt. Als we deze attracties bij elkaar optellen, hebben we 10 bonnen over. Net niet genoeg om de Giant Dipper nog een keer te doen, maar voor 2 dollar extra hebben we er wel 12. Dat lijkt ons een prima plan van aanpak. We wachten een tijdje op het treintje. Hij is wel steeds erg lang weg, maar als we het treintje dan terug zien komen, zien we niemand lachen. Hmz, zou het niet leuk zijn? Dan mogen wij instappen en als we dan naar binnen gaan, zien we hele hele foute poppen. Ze zijn met neonkleuren gemaakt en dat ziet er best leuk uit. Super fout en daarom juist zo leuk. Geen idee waarom niemand lacht, want wij vinden hem top.

Dan lopen we naar de attractie daar tegenover, Ghost Blasters. Uiteraard hapert mijn pistool, dus heb ik niet zoveel punten kunnen scoren als Martijn. Daarna lopen we naar de Sky Glider en zien we de Boardwalk van boven. Het is echt behoorlijk druk en dat geeft wel heel veel sfeer.

DSC_6674

DSC_6609

In 2005 waren we ook al eens hier, maar toen waren er geen attracties open. We waren er toen ook veel te vroeg in het seizoen, namelijk in april. We zien dat de Haunted Castle open is (bij de ticketbalie stond dat hij dicht was). Deze kosten 4 bonnetjes per persoon. Hmz, we hebben er nog 10. Geen houten achtbaan dus, maar het spookhuis? Prima plan.

Als we uit de kabelbaan zijn, lopen we nog wat rond daar, kopen ieder een shirtje en lopen dan naar Haunted Castle. We wachten maar liefst een half uur en als we dan bijna aan de beurt zijn, loopt alles vast en gaan de lichten aan. Sorry, storing. Ja potver… Het wordt immers ook weer steeds later en later. Het is inmiddels al 9 uur en we moeten nog een goed drie kwartier naar het hotel rijden. Ook hebben we nog niet gegeten, maar we hebben eigenlijk helemaal niet zo’n honger. Dat ijsje hakte er behoorlijk in.

We besluiten om dan toch nog twee bonnetjes bij te kopen en de houten achtbaan te doen. We zijn tenslotte Roller Coaster Fans. We belanden bijna achterin en nu we weten dat we niet met onze handen omhoog moeten gaan zitten, is hij nog leuker als de eerste keer. Ook erg leuk zijn de lichtjes welke nu aan zijn. ’s Avonds geeft zo’n boardwalk nog meer sfeer. Maar na de rit met Giant Dipper, gaan we er toch echt vandoor. Anders wordt het wel erg laat.

De rit naar huis is vrij irritant. Het zijn veel bochten door de bergen en vrijwel geen lantaarnpalen langs de weg. Gelukkig dat er een paar auto’s voor ons rijden, dan hoeven we de rode lichtjes maar te volgen. Maar de rode lichtjes rijden harder dan wij eigenlijk willen. Het is vrij geconcentreerd rijden, maar rond half 11 zijn we bij ons hotel ‘Sheraton’. We checken in en krijgen kamer 520 toegewezen, met een Kingbed.

DSC_6707

DSC_6708

Heerlijk! We zijn er namelijk voor twee nachten (de laatste twee nachten 😦 ), dus dan is comfortabel slapen best lekker. De kamer is helemaal goedgekeurd. Helaas hebben we geen internet en ontbijt gratis erbij. Maar in de lobby kun je wel gratis internetten. Maar als we goed en wel onze spullen hebben uitgepakt en de laptop hebben aangezet, blijkt dat we wel gewoon gratis op de wifi kunnen. Is dat even een meevallertje 🙂

Morgen ons laatste volle dag hier in Amerika. Overmorgen vliegen we alweer naar huis 😦Gelukkig hebben we een leuk laatste dagje gepland, namelijk: een pretpark!Morgen gaan we naar California’s Great America. Destijds in 2005 zijn we daar ook geweest, maar toen heette het nog Paramount’s Great America. Toen waren niet alle achtbanen open en er zijn er inmiddels ook weer een paar bijgebouwd. Ofwel, morgen hebben we 8 achtbanen op de planning staan, waarvan er 5 nieuw zijn voor ons. Park is vanaf 10.00 uur open en ligt op net geen 9 minuten rijden hier vandaan. Dat wordt weer een relaxt ochtendje dus!

Aantal gereden miles: 318 (512 km)
Aantal coasters: 2
Weertype: HEET!!

Geplaatst in Verslag | 3 reacties

Dag 22: Salt Lake City (UT) – Reno (NV)

Roadtrip

Voordat we de lange weg op gaan, genieten we nog van ons gratis ontbijtje. Nooit met een lege maag op stap! We pakken onze koffers en checken dan rond 10 uur uit. De Tom Tom geeft aan dat het 7,5 uur rijden is naar Reno. Zo, dat noemen we nog eens een roadtrip! We tanken de auto helemaal vol bij de pomp naast het hotel en gaan dan de Innerstate 80 op, voor de komende 7,5 uur… Het is namelijk één rechte weg van Salt Lake naar Reno.

Als we het vliegveld van Salt Lake voorbij rijden, zien we vliegtuigen enorm laag overkomen. Zo, dat ziet er gaaf uit. Dat moet de man van de auto op de andere weghelft ook gedacht hebben. De auto ligt namelijk op zijn kop! Waarschijnlijk nét gebeurd. De man lijkt ongedeerd, al loopt hij er wel verslagen en verward bij.

Snel rijden we verder. Onze eerste stop is na anderhalf uur bij Metaphor, the Tree of Utah. Gevonden via de site van Roadsite America. Het is een 26,5 meter lang standbeeld welke op de zoutvlakte van Bonneville omhoog steekt. Het kunstwerk is gemaakt door de Europese kunstenaar Karl Momen, ergens in de vroege jaren 80. Officieel mag je hier alleen in geval van nood stoppen, maarja… het is wel mogelijk, dus waarom niet. We hadden net een noodzaak om foto’s te maken 😉

DSC_6515

DSC_6522

DSC_6525

DSC_6530

Na een rondje foto’s wisselen Martijn en ik van plaats en gaat Martijn de komende tijd voor chauffeur spelen. Kan ik mooi met de laptop op schoot GTST van de afgelopen dagen bijkijken.

Dan stoot Martijn me ineens aan, er blijkt een ongeluk te zijn gebeurd en dat wordt al mijlen van te voren aangekondigd. Dan zien we wat er gebeurd is. Er ligt een vrachtwagen op zijn kant in de middenberm. Deze middenberm is iets wat lager dan de normale weg, dus dat moet hard gegaan zijn. Het ziet er in ieder geval heftig uit. Geen ambulances of iets dergelijks, dus we vermoeden dat het al een tijdje geleden gebeurd is en dat ze met opruimwerkzaamheden bezig zijn.

DSC_6555

Vervolgens rijden we de staat Nevada in. Het is legaal om daar te gokken en exact op de staatsgrens zien we het eerste Casino. Tja, het mag… dus waarom ook niet? En wederom zien we een ongeluk. Althans, iets wat er op lijkt. Het is aan de andere kant van de weg met een stuk of vier politiewagens en twee ambulances. Maar we zien geen auto of iets dergelijks op zijn kop of deuken in de auto’s die erbij staan. Wellicht is er een auto de zijberm ingereden? Maar jee, wat een boel ongelukken langs deze weg. Het is ook een lange saaie weg. Misschien dat vermoeidheid bij veel toeslaat. Alhoewel de ongelukken die we gezien hebben allemaal voor 12 uur gebeurd zijn. Zo vermoeid kun je dan toch nog niet zijn? Het blijft gissen en we rijden weer verder.

Rond half twee nemen we een lunchpauze. Bij Elko nemen we de afslag en eten een broodje van de Mac Donalds. Liever heb ik de broodjes van Wendys, want deze hebben we niet in Nederland, maar helaas… Maar een Big Mac gaat er altijd wel in. Martijn krijgt een mailtje van TGI Fridays, 20% korting op het gehele diner. Cool. Dat moet een teken zijn. Vanavond wel eten bij Fridays? We bekijken meteen op internet waar in Reno een vestiging zit, maar nee toch… Ook daar zijn alle Fridays dicht. Uh?! Wat is er aan de hand met TGI? In Seattle waren er al drie gesloten, in Salt Lake ook geeneen meer te bekennen en nu in Reno ook niet. Rondom San Francisco blijken er nog wel twee te zitten, maar niet in de buurt waar wij overnachten. Nee toch. Het zal toch niet waar zijn? Gaan we nou echt Amerika verlaten zonder dat we bij een TGI Fridays zijn geweest? Daar word ik eigenlijk een beetje verdrietig van. TGI heeft zulke lekkere Jack Daniels saus… Straks maar eens beter uitzoeken wat er aan de hand is.

Dan gaan we de weg weer op en na twee uur hele saaie weg rijden, is het weer tijd voor een kleine pauze. Ook tanken we de auto weer vol. Vanochtend helemaal volgegooid en nu alweer bijna leeg. Na een korte stop gaan we weer snel verder. Het is nog maar een kleine twee uur rijden. Ik maak alvast een beginnetje aan het verslag en als we er dan bijna zijn, zien we ineens wat grote gebouwen opdoemen. Eindelijk zeg, weer wat bewoonde wereld! Over geheel Reno steken eigenlijk maar twee echt grote gebouwen uit en één daarvan is het Grand Sierra Resort, waar wij dus vannacht slapen. Het is inmiddels iets voor 6-en, dus zijn wel toe aan even wat rust.

DSC_6564

We moeten echt naar een plekje zoeken op het immens grote parkeerplek. Achteraan zijn op zich nog wel genoeg plekken, maarja… we willen natuurlijk niet een halve kilometer met onze koffers te hoeven sjouwen. Maar gelukkig vinden we een plekje redelijk vooraan. We besluiten om eerst in te checken en dan de koffers op te halen, voor het geval dat we helemaal verkeerd zitten. Je weet immers nooit met zo’n groot resort aka casino. Straks zit de ingang van het hotel aan de andere kant, sta je daar met je koffers…

Maar we blijken goed te zitten. We sluiten aan in de rij en binnen 5 mins zijn we aan de beurt. We krijgen kamer 287 toegewezen, op de eerste verdieping dus. Beetje saai, als het zo’n hoog gebouw is natuurlijk. Maarja… via Hotwire krijg je natuurlijk niet hun allermooiste kamer aangeboden. Als we de koffers opgehaald hebben en we naar de lift lopen, zien we waarom we niet hoog kunnen zitten. De onderste verdiepingen (t/m de 7e) is van Grand Sierra Resort (3,5* bij hotwire) en de verdiepingen daarboven, t/m de 27e is Summit at the Grand Sierra Resort (4* bij hotwire). Wellicht hadden we dan toch beter de 4* kunnen boeken. We dachten hierdoor namelijk uit het betaald parkeren en internet te komen, maar uiteindelijk betalen we nu ook Resort Fee (waar bv ook het internet van wordt betaald en verder nog wat dingen welke we niet gaan gebruiken, zoals de Health Club, airport shuttle en lokale telefoontjes).

We lopen naar onze kamer en wederom wordt bevestigd dat we in een Hotwire-kamer slapen. Het is namelijk naast een exit. Echt, 9 van de 10 keer zit je daar als je via hotwire boekt. Martijn noemt het ‘murder central’, maar wellicht hij gewoon teveel CSI gekeken… (of het is naast de lift, zoals we gisteravond tot de conclusie kwamen). Dan doen we de deur open en zien we een vrij grote kamer. Top! Maar wel met vrij standaard meuk erin. Een grote ouderwetse televisie (wel van het merk Philips overigens) en verder eikenhouten meubels. We weten dat er vele nieuwere kamers zijn, gerenoveerde kamers met wél een flatscreen enzo, maarja… hotwire he. Ach, we kunnen slapen en ook nog eens voor niet zo heul veul. Dus we zeuren niet 🙂 Normaal betaal je hier een kamer voor 148 dollar en wij betalen er nu dus 63 dollar voor.

DSC_6570

DSC_6571

We kijken uit op het zwembad en loungegedeelte van het hotel. Zo lijkt het net een vakantieresort! Het enige wat niet handig is, de DJ met zijn muziek hoor je vrij goed. Het denderd zo je kamer binnen. Ach, als het een beetje goede muziek is, dan slapen we daar prima op!

DSC_6573

Snel sluiten we het internet aan, want dan kunnen we bekijken wat er voor restaurants in de buurt zijn. Uiteraard heeft dit resort ook veel hotels, maar deze zijn natuurlijk wel aan de prijs. We zien een Applebees op 6 minuten afstand en daar hebben we wel zin in. Snel in de auto, want we hebben honger.

Bij Applebees hebben ze tegenwoordig iets nieuws. Je kunt gewoon via een serveerster bestellen, maar ook via een computertje welke op tafel staat. Erg handig, want je kunt zo ook verschillende opties bekijken welke je als bijgerecht wilt, of je kunt er aangeven dat je geen uien erbij wilt, terwijl dit wel bij het gerecht zit. Martijn kiest voor de Bourbon Street Steak en ik voor de Sizzling Double Barrel Whiskey Sirloins. Op het menu staat er dat er gepureerde aardappelen met knoflook bij zit, maar dat willen we eigenlijk niet. We kiezen beide voor koolsla. Ook kun je op het apparaat spelletjes doen, maar helaas kun je er maar één keer mee spelen. Wil je meer, dan kun je 99 cent betalen. Nou, dat doen we maar niet. We hebben op onze telefoon tenslotte zelf ook spelletjes staan. Gratis 😉

Het eten smaakt prima, al hadden ze bij ons beide iets roder gemogen. We bestellen altijd Medium Rare, maar het is nu meer alleen Medium. De serveerster vraagt of het mee terug naar de keuken moet, maarja… we hebben eigenlijk toch wel honger. Dus we laten het zo.

IMG_5501

IMG_5504

Na een half uurtje betalen we zelfs met het apparaat op tafel en gaan dan weer terug naar het hotel.

Op de kamer blijven zitten in dit Resort is een beetje suf, dus gaan we een rondje beneden doen. Eerst lopen we naar het entertainment gedeelte. Je kunt naar de bioscoop, of naar het theater, maar je kunt ook gaan bowlen op één van de maar liefst 50 banen! Zo’n grote bowlingbaan hebben we nog nooit gezien. Jee, 50 banen naast elkaar!

IMG_5511

We lopen verder en komen uit in het winkel gedeelte en de Arcadehal, met flipperkasten, computerspellen en allerlei ander soort spellen voor kids.

Dan lopen we naar buiten, naar het zwembad waar de DJ draait. We mogen als hotelgast ook gewoon in dit gebied rondlopen (niet-hotelgasten betalen 20 dollar entree). De DJ draait eigenlijk best lekker. We bestellen beide een margarita en gaan heerlijk chillen op twee strandbedjes.

IMG_5518

Er zwemmen ook nog behoorlijk wat kinderen onder de 12 in het zwembad rond dit tijdstop – half 11. Tja, hier in Reno kan alles. Als Martijn zijn margarita op heeft, haalt hij nog een biertje en als hij weer gaat zitten op het strandbedje, kondigt de DJ aan dat dit het laatste nummer is en dat ze binnen verder gaan. Ja, potver… net nieuw drinken gehaald! Ach, we drinken rustig ons alcohol op en lopen dan binnen nog een rondje. Door het casino. In het ene gedeelte is de DJ aan het draaien en zijn er danseressen op een blok aan het dansen. Voor de mannen: ze hebben vrij weinig aan… dus laat je fantasie maar gaan… We lopen verder door het casino en worden meteen geconfronteerd wat hier in Reno wel mag: binnen roken! Ja, logisch natuurlijk. Je wilt je gasten die zo heftig aan het gokken zijn natuurlijk niet naar buiten sturen. Doorgokken moeten ze! Dan lopen we weer terug naar onze kamer. Op zich kunnen we morgenochtend relaxt doen. Het is 4,5 uur rijden naar Santa Cruz en daar hoeven we niet per sé heel vroeg te zijn. Tegen de avond wordt het daar juist pas gezellig.

Aantal gereden miles: 525 (845 km)
Weertype: lekker zonnig

Geplaatst in Verslag | 2 reacties

Dag 21: Salt Lake City (UT)

Lagoon & Tanger Outlets

Het park Lagoon gaat pas om 11.00 uur open, maar het ontbijt is maar tot 09.00 uur. We staan dus toch op tijd op. Hadden we het gratis ontbijt maar afgeslagen, dan hadden we langer kunnen blijven liggen, maarja… iets met een gegeven paard enzo.

Het ontbijt wordt geserveerd in het restaurant naast het hotel, bij Red’s. We mogen kiezen, a-la-carte of buffet. Het is geen verrassing waarvoor we gaan, toch? Op zich is het wederom een standaard Amerikaans ontbijt. Alhoewel, geen pannenkoekjes of wafels.

Na ontbijt internetten we nog wat op de kamer. We hebben immers tijd genoeg. Het park ligt op een 20 minuten rijden van het hotel. We moeten alleen van te voren nog een colablikje zien te scoren, want daarmee krijgen we 5 dollar per persoon korting op het entreekaartje. Snel verdiend, dacht ik zo. Het winkeltje beneden in het hotel heeft blikjes. Wellicht niet de meest goedkope winkel, wel de makkelijkste 😉 Iets na half 11 stappen we in de auto, op weg naar het park wat mij de 500e achtbaan brengt. Martijn heeft zijn coastercounter ook even bijgewerkt en hij staat nu op 490 achtbanen. Aangezien Lagoon 9 achtbanen heeft, zal hij vandaag dus nét niet zijn 500e halen. Dat zal gebeuren bij Santa Cruz Boardwalk. Ook niet heel vervelend.

Als we bij het park aankomen, lijkt het nog niet zo druk. Uiteraard staat er al wel een rij voor het parkeren, maar dat is altijd als het park net open gaat. Dan gaan we in de rij staan bij de kassa. Ook hier gaat het redelijk snel. Eenmaal in het park bekijken we de plattegrond. Graag wil ik dat mijn 500e baan de houten achtbaan ‘Roller Coaster’ wordt, dus komt er een plan van aanpak. Mijn teller staat nu op 495, dus de vijfde achtbaan wordt mijn 500e. Plan van aanpak: Eerst de vier achtbanen links van het park en dan de houten.

We lopen wat door het park en zien meteen dat het een vrolijk park is. Veel kleurtjes en het straalt heerlijke sfeer uit. Vervolgens komen we uit bij Jet Star 2, een Schwarzkopf Jet Star. Zo’n zelfde soort hebben we in 2009 ook in Japan gedaan. Daar was hij in ieder geval erg leuk. Erg benieuwd hoe hij hier is. Er staat geen rij en als we in willen stappen worden we tegen gehouden. Onze tassen moeten worden opgeborgen in een kluisje. Oh, dat hadden we niet gezien. Excuus. Gelukkig staan de kluisjes naast de achtbaan. Het zijn alleen wel een beetje onhandige kluisjes. Je moet een code intikken en daarna nog een keer, maar dat is bijna niet te zien. En de code is overigens door iedereen die achter je staat gewoon mee te lezen. Ook niet echt tactisch. Nadat we de spullen hebben opgeborgen, mogen we meteen plaatsnemen voorin. In deze baan zit je niet naast, maar achter elkaar. Maar het vreemde is dat je niet alleen in een karretje mag. Ofwel, als je single rider bent, dan zul je tussen de benen (lees: kruis) van een vreemde moeten gaan zitten. Lijkt me in sommige gevallen niet geheel prettig.

DSC_6068

Dan gaan we naar boven en sjoef, meteen na de eerste afdeling een scherpe bocht. Gaaf! De bochten zijn vrij intens. Het is een kermisbaan, maar hij is wel erg leuk. Zo, dat was #496. En we doen hem gewoon nog een keer! Maar ditmaal achterin. Vervolgens gaan we naar The Bat, een Vekoma Junior. Na drie beurten wachten staan we vooraan. Ineens komt er een medewerker naar ons toe en zegt dat we de tassen niet mee mogen nemen. Deze moeten we of in een kluisje doen, of achterlaten bij een niet-rijder. We mogen de tas ook niet langs de kant neerzetten. Oh, zijn wij dan zo scheel? We hebben dat bordje helemaal gemist. Meteen gaan we kijken bij de ingang van de attractie, maar nergens staat dat je de spullen niet in het stationnetje achter mag laten. Er staat zelfs niet eens dat het verplicht is om je spullen in een kluisje te zetten. Beetje vreemd dit. We zoeken ons rot naar kluisjes, maar vinden niets. We vragen het aan een medewerker die toevallig wat prullenbakken aan het schoonmaken is. Maar hij verstaat ons niet. Zo slecht Engels praat Martijn toch echt niet. We weten dat hij soms onverstaanbaar is, maar zelfs ik versta hem nu gewoon. Hij herhaalt ook gewoon exact wat Martijn vraagt. Lockers? Vraagt hij, maar hij blijft zeggen dat hij het niet snapt… wat? Ohhhh, Lockers! Ja d’oh… Hij wijst wat, maar we zien niets. Hij vraagt aan ons of hij wellicht even mee moet lopen. Prima, loop maar gezellig mee. Vervolgens zetten we drie stappen en zegt hij dat de lockers bij de ingang zijn. Ehm, dat zijn niet echt de dichtstbijzijnde van de attractie he. Dus wij verwijzen dat er ook lockers zijn bij de Jet Star en dat we dan die wel gaan gebruiken voor deze attractie. Maar hij vertelt ons dat die lockers alleen voor personeel is. Ehm, hij begrijpt blijkbaar nog steeds niet wat we bedoelen. Achja… daarom werkt hij ook bij de afdeling ‘prullenbakken’ he.

We stoppen onze spullen weer in een locker en lopen dan terug naar The Bat. Gelukkig is er vrijwel geen rij en mogen we na één keer wachten instappen. Jammer dat de medewerker van net er niet meer staat, anders hadden we haar er graag opgewezen dat er nergens staat dat het niet in het stationnetje mag staan. De baan zelf is mwoah. We hebben betere Vekoma Juniors gedaan.

DSC_6095

Snel de spullen uit de locker halen en weer verder. Nummertje 497 overigens… Derde achtbaan van vandaag wordt de Bomboma. Een familiebaan, maar geen idee van welk merk. Hij ziet er leuk uit. De karretjes zijn ons vrij onbekend. Ook hier moeten de spullen in een locker, maar voor de verandering zijn deze lockers gewoon bij de baan zelf te vinden. Als we de liftheuvel op gaan, horen we ineens muziek in de trein. Cool. Het thema is zon, zee en strand en de muziek is van Beach Boys, California Surfin’. De baan zelf is ook nog eens behoorlijk soepel. Ja, leuke baan! We doen hem dus gewoon nog een keer. En dit was #498.

DSC_6113

Nummer 499 wordt Puff, the little fire dragon. Een Zierer Kiddie. Voor de kleintjes dus. We besluiten om hem ieder apart te doen, want dat gaat natuurlijk nooit met zijn tweeën passen in een karretje. Kunnen we mooi foto’s van elkaar maken. Tja, wat kunnen we zeggen. Het is een kiddie he. Dus niet echt spannend.

DSC_6153

DSC_6181

En dan is het zo ver… We lopen naar de houten achtbaan ‘Roller Coaster’. Hoe toepasselijk: 500e Roller Coaster. Hij blijkt ook nog eens wat geschiedenis met zich mee te hebben, want deze houten achtbaan is (net als Corkscrew @ Wild Waves) een ACE-landmark. Het is overigens een Out-and-Back, dus dat betekent vaak airtime!

IMG_5492

Ook hier bergen we onze tassen op in een kluisje. Maar mijn papiertje met #500 gaat natuurlijk mee, want op de foto moet goed duidelijk zijn dat het om mijn 500e achtbaan gaat! Heerlijk nerderig, maar 500 vind ik toch wel erg speciaal.

IMG_5491

Uiteraard doen we hem voorin. Een prima baantje! Geen echte airtime en hij is ook niet echt lang. Maarja, voor die tijd was zo’n baantje natuurlijk al heel wat. Maar ik ben in ieder geval erg blij dat mijn 500e baan niet tegen viel! Uiteraard doen we hem nog een keer, maar dan bijna achterin. En daar is hij eigenlijk hetzelfde als voorin.

DSC_6503

Inmiddels hebben we wat honger gekregen en bekijken we het aanbod eten op de plattegrond. Omdat de andere vier achtbanen allemaal bij elkaar liggen, bekijken we wat er in die omgeving te eten is. Maar we zien eigenlijk alleen de Chinees wat ons bevalt. Vijf soorten kipgerechten met steeds verschillende saus. Martijn kiest voor wat hete saus en ik voor de zoetzuur. Het smaakt prima, maar er had wel wat minder rijst gemogen. Het bordje loopt bijna over en zo kun je het niet goed mixen met de saus en kip. En het drinken is ook al zo belachelijk groot. Dat noemen ze dan normale grootte… Maar het smaakt wel prima.

IMG_5494

Na het eten lopen we naar Colossus The Fire Dragon. Een Schwarzkopf Dubbele Looping. Ook weer een vrij oude baan wat op een kermisattractie lijkt. Na een paar beurten wachten mogen we instappen. Hij is minder lomp dan je zou verwachten, maar echt soepel is hij niet. Vooral in de bochten is hij niet echt subtiel.

DSC_6323

DSC_6349

Vervolgens lopen we naar Wild Mouse. Zoals de naam al doet vermoeden: een Wilde Muis van het merk Maurer Söhne. We kunnen alleen de kluisjes niet vinden van deze attractie. De medewerker bij de ingang zegt dat we gebruik moeten maken van de kluisjes bij Colossus. Ja putverdurrie, daar komen we toch net vandaan! En weer bergen we daar onze tassen op en lopen dan weer terug naar de muis. Tja, muizen behoren eigenlijk nooit zo onze favorieten. Vooral in de bochten boven vinden we ze niet prettig. Je wordt dan van links naar rechts geslingerd. Maarja, voor de counter doen we hem uiteraard maar wel.

DSC_6398

Na de muis lopen we naar Spider. Deze is van hetzelfde merk als de muis, namelijk Maurer Söhne, maar dan is het een spinning. Hij heeft wel iets weg van een muis-attractie, maar gelukkig is hij dat totaal niet. Het karretje gaat op een gegeven moment draaien en draaien en draaien. En dat heel erg leuk in de bochten. Dus deze is goedgekeurd!

DSC_6297

DSC_6284

Wie meegeteld heeft, weet dat we nog maar één achtbaan op de planning hebben staan. Dat is Wicked, een Zierer torenlanceerbaan. Degene waar we ook het meest voor vrezen. Je wordt afgeschoten en gaat meteen een toren over. Niet zo als bijvoorbeeld bij Top Trill Dragster in Cedar Point, maar een hele smalle heuvel. Zoals bij Typhoon in Bobbejaanland of Falcon in Duinrell. Alleen in die parken wordt je niet afschoten, maar ga je rustig naar boven en pas vanaf de heuvel maak je snelheid. Wij hebben al eens twee keer van dit soort achtbanen gedaan, waarbij je dus wel afgeschoten wordt over de heuvel en die bevielen ons totaal niet (de HyperSonic XLC in Kings Dominion en Dodonpa in Fuji-Q Japan). Ook hier moeten de tassen in een kluisje, maar wat is dat nou… een heel ander kluisjessysteem. Hier moet je gewoon 3 kwartjes inwerpen en dan met een sleuteltje dichtmaken. Zullen we dan toch maar teruglopen naar Colossus om daar de spullen in een gratis kluisje te doen? Nah, we zijn toch zeker geen zuinige Nederlanders? Drie kwartjes, wat is dat nou op het totaalbedrag van deze vakantie 🙂 Alleen zien we dat de Amerikaan wél behoorlijk zuinig kan zijn. We zien maar liefst vier kluisjes welke volgepropt zijn met spullen, maar niet dicht zijn gemaakt met de sleutel. Geen geld erin geworpen dus. Zelfs één kluisje met twee mobieltjes erin, zonder dat het kluisje dus op slot is. Dat is gedurfd… De rij is hier iets langer dan bij de andere attracties, maar uiteindelijk zijn we na 10 minuten wachten aan de beurt. We worden op de achterste rij toegewezen, maar eigenlijk willen we voorin. Ik laat dat blijken aan de medewerker, maar hij schudt nee en zegt daarbij: de volgende keer, beloofd. Ja, wat hebben we daar nou aan. De volgende keer zal wellicht over heel wat jaren zijn. Of hij moet zo leuk zijn dat er een tweede keer in zit, maar we vrezen het ergste. En vervolgens worden we afschoten, over de heuvel, door de bocht… En hij is gewoon wél leuk! Hij is ook behoorlijk soepel. Leuk! We doen hem dus inderdaad nog een keer, als is het alleen maar om te kijken of de medewerker aan zijn belofte houdt. Dan staan we vooraan en hij wijst weer naar de achterste plekken. Nee, nee meneertje… Je had beloofd dat we voorin mochten zitten. Ohja, zegt hij, dat is waar. Maar dan ineens staat de baan stil. Wat zou er aan de hand zijn. Er wordt ook niets omgeroepen. Storing? Bij de uitgang staat een man te discussieren over wellicht zijn groep met gehandicapten. Het lijkt erop dat zij er niet inmogen en dat de man (hun begeleiding) het daar niet mee eens is. Maar om daar nu een baan voor stil te leggen? Vervolgens na tien minuten zien we ineens een andere medewerker met een petje en een zonnenbril in zijn hand lopen. Het lijkt erop dat deze gevonden zijn op de baan. Zou dat het zijn geweest? Want daarna hervat de attractie weer. Wij stappen dus voorin en wederom is hij leuk!

DSC_6211

DSC_6245

DSC_6260

Goed, nu hebben we alle attracties gedaan en het is nog maar 4 uur. We lopen nog wat rond om wat foto’s te maken, gaan met de kabelbaan naar de andere kant van het park om daar nog wat foto’s te maken en lopen dan nog een winkeltje in om te kijken voor wat t-shirts. Maar helaas, we slagen geen van beide. Als we naar de uitgang van het park lopen, pikken we nog even het spookhuis mee, maar dan is het toch echt tijd om te vertrekken. We hebben het plan gevat om nog even te gaan shoppen bij de Outlet. We hebben immers nog een boodschappenlijstje compleet te maken van twee vriendinnen van ons.

Tanger Outlet ligt op een 45 minuten rijden van Lagoon, maar wel weer in de richting van het hotel. We parkeren de auto strategisch bij de winkels welke we op het oog hebben. Als eerste lopen we naar de Shopper Services. Met onze ANWB-pas kunnen we daar namelijk een kortingsbonnenboekje halen. Hendig. Maar als we het boekje doornemen, zien we dat we er eigenlijk niets aan hebben. Veel kortingen zijn pas geldig als je vanaf 100 dollar besteed. En dat zijn we toch eigenlijk niet van plan.

Dan lopen we naar Carter’s en slagen erin om het gehele lijstje compleet te maken. Vervolgens lopen we naar de winkel ernaast. Samsonite. We zijn eigenlijk nog steeds op zoek naar een fijne laptoprugzak, maar ook hier bij Samsonite slagen we daar niet in. Vervolgens is GAP Kids aan de beurt, maar de pyjama waar we naar op zoek zijn is niet te verkrijgen in de outlet. Daarvoor moeten we naar de normale kidswinkel van GAP in een mall (sorry Marjol, de andere twee pyjama’s van Carter’s zijn overigens wel gelukt ;)) Wellicht dat we deze vakantie nog een mall tegenkomen met een GAP winkel.

Daarna lopen we de Levi’s store binnen. Martijn wil eigenlijk nog wel twee spijkerbroeken en ik het liefst ook eentje. Maar wat voor maat hebben wij in Amerika? Geen idee eigenlijk. We vragen het een medewerker en zij bekijkt ons. Als eerste is Martijn aan de beurt. Hij past er een paar en dan heeft hij de juiste te pakken. Vervolgens heeft hij een tig-tal aan kleurtjes en smaken, dus check, dat zijn er twee! Ook ik slaag erin om er één te vinden. Mooi, dat is ook gelukt. Als we de drie broeken afrekenen, blijkt het toch boven de 100 dollar te zijn. Slik, is het dan uiteindelijk toch duuder dan in Nederland? Althans, daar kosten de broeken die wij kopen bij elkaar net zo veel. Maarja, dat zijn dan geen Levi’s natuurlijk 😉 We leveren een bonnetje in uit ons couponboekje en hoeven dan nog maar iets boven de 100 dollar te betalen. Omgerekend in euro’s is dat dan 30 euro per broek. Oeh, maar dát is wel een stuk goedkoper dan bij ons in Nederland natuurlijk! Cool!

Na de Levi’s shop lopen we de normale GAP winkel nog even binnen. En ook daar slaag ik erin om een leuk T-shirt te scoren. Zeven dollar en met de tax kost het 8,50 dollar. Das geen geld! Inmiddels is het alweer 8 uur. Tjee, wat gaat de tijd snel als je shopt zeg. Snel naar de auto en de Tom Tom op het adres van TGI Fridays! In 20 minuten rijden we naar de plaats van bestemming, maar zien geen TGI. We kijken nog eens goed, maar nee… echt niets te zien. Martijn loopt de Starbucks binnen om te vragen waar hij zit, maar deze TGI Fridays blijkt een jaar geleden al gesloten. Jahee, nog geen Fridays dus voor Linda 😦 De medewerker van de Starbucks raadde ons Red Butte aan, gevestigd boven hun. Ja, logisch dat je die dan aanraad. Maar we hebben inmiddels wel erge honger gekregen, dus we lopen er toch maar heen. De menukaart hangt buiten, dus bekijken we hem even. Oeh, daar staan lekkere dingen op en ook nog eens niet zo heel duur. We lopen naar binnen en we mogen kiezen: binnen of buiten. Aangezien ik het buiten wat frisjes begin te vinden, kiezen we voor binnen. Martijn bestelt de Ribs met aardappelsalade, sperziebonen en ui en ik de erwtenrisotto met lamsvlees en geitenkaas. Het smaakt heerlijk! Goede tip van de Starbucksmedewerker.

IMG_5495

IMG_5496

Na het eten rijden we weer terug naar het hotel. Eenmaal terug op de kamer boeken we nog even een hotel in Reno voor morgen. Dit hadden we nog niet gedaan, omdat we zagen dat de prijzen naarmate de datum naderde de prijzen énorm daalden. Maar helaas, morgen begint het weekend, dus spectaculair lage prijzen zijn er niet op Hotwire. We zien een 3,5* voor 63 dollar en een 4* voor 67 dollar. In eerste instantie willen we gaan voor de 4*, maar zien dan dat daar nog een Resortfee bij komt en wellicht ook nog parkeergeld en is het internet niet gratis. Bij de 3,5* staat er bij dat internet en parkeren gratis is. Het lijkt ons dus handiger om voor de 3,5* te gaan. Met een beetje huiswerk, lijkt het te gaan om Grand Sierra Resort te gaan. We wagen de gok en… Ja, we krijgen Grand Sierra Resort toegewezen. Mooi zo. Als we op hun eigen site kijken, zien we dat een kamer 148 dollar kost. Zo zeg, dát is nog eens een besparing! Geld

Morgen hebben we dus wederom een hele lange rijdag. We moeten maar liefst 7,5 uur te zien overbruggen naar Reno. Verder hebben we niets gepland. Wellicht komen we onderweg een mall tegen of iets anders wat de moeite is om even te stoppen. In ieder geval zijn we heel flexibel. Als we maar eind van de dag in Reno uitkomen.

Aantal gereden miles: 83 (133 km)
Aantal coasters: 9 (Bingo!)
Weertype: ZON

Geplaatst in Verslag | 9 reacties