Dag 20: Teton Village (WY) – Salt Lake City (UT)

Craters of the Moon

Ondanks dat we vandaag wederom een vrij lange rijdag hebben, doen we toch rustig aan. We hebben geleerd dat we vooral niet te moe de weg op moeten. Rond half 9 zitten we aan het ontbijt en ook dit is vrij Europees. Croissantjes, stokbrood, gewone plakken kaas en zelfs salamiworst! Het smaakt prima, alleen merk ik later wel aan mijn maag dat het een behoorlijk vet ontbijt is geweest (blijkbaar kan mijn maag beter tegen pannenkoeken en wafels met stroop dan salamiworst en croissantjes).

Iets na tienen zitten we in de auto richting Craters of the Moon. Vanaf Teton Village naar Salt Lake City is het eigenlijk een 5 uur rijden, maar we maken een kleine omweg. Relatief gezien zijn we in de buurt en het park schijnt best apart te zijn. Craters of the Moon is een Nationaal Monument. Lavavelden, kraters en vulkanische askegels, afgewisseld door tunnels en grotten vormen een onwezenlijk landschap dat zich uitstrekt over 185 vierkante kilometer. Doordat het enigszins doet denken aan een maanlandschap, heeft men hier astronauten op hun maanlanding voorbereid.

Vanaf Teton Village is het een goed drie uur rijden. Voor ons een peulenschil. In het eerste gedeelte van de rit rijden we door de verschillende Tetons. We rijden via de Teton Pass. Op een gegeven moment komen we bij de staatsgrens. We verlaten Wyoming en gaan Idaho (voor de derde keer deze vakantie) weer in. Er is een grote plek om te kunnen parkeren, zodat we er foto’s van kunnen maken. We zijn niet de enige. Een motorclub en een paar andere stelletjes zijn ook gestopt om foto’s te maken. Blijkbaar is het helemaal niet raar om foto’s te maken van het welkomstbord van de staat 🙂

DSC_5881

DSC_5887

We vervolgen onze weg en als we Idaho Falls zijn gepasseerd wordt het één lange saaie weg. Links van ons niets, rechts van ons niets en ook voor ons helemaal niets te zien. Ja, heel erg in de verte lijkt het alsof er bergen zijn, maar het is zo ontzettend heiig (of is het zand wat opwaait?) dat je die niet echt kunt zien. Dan zien we een afslag naar het ‘Atomic’ museum. Zouden er hier atoombommen afgevuurd zijn in het verleden?

Editor Note: research op Wikipedia leert ons dat hier de Experimental Breeder Reactor No. 1 stond. Dit was de eerste kernreactor die stroom opwekte. Niet veel, slechts genoeg om stroom op te wekken voor het gebouw waar de reactor stond. Iets verderop stond er nog een kernreactor. Deze was een stuk sterker en leverde op 17 juli 1955 stroom aan het stadje Arco die hiermee de eerste Atoom-stad ter wereld werd!

Vervolgens rijden we het plaatsje Arco in. Na een saaie lange weg kunnen we wel wat koffie gebruiken en halen een bakkie bij een pompstation. Het is vrij winderig buiten. De mooie wolken welke we in Teton zagen, zijn helemaal verdwenen. Dan rijden we weer verder en na een goed 20 minuten rijden vanaf Arco zijn we bij Craters of the Moon. Als eerste bezoeken we het Visitor Center voor wat achtergrond informatie en rijden dan de loop. De eerste stop langs de loop is North Crater Flow. Hier kun je via een pad door de gestolde lava lopen.

DSC_5897

Na een korte wandeling rijden we weer verder en stoppen bij Inferno Cones. Een berg met een heleboel kleine zwarte stenen. Je mag zelfs ook de berg op en dat doen we uiteraard. Maar het waait wel enorm hard buiten, snel onze vestjes aan. Na een korte maar behoorlijk stijle wandeling naar boven, staan we op de top.

DSC_5929

DSC_5943

De ene kant van het uitzicht is prachtig, daar is de lucht redelijk blauw, maar aan de andere kant… Het lijkt wel een zandstorm! Het waait op de top nog harder dan beneden. Snel weer terug naar de auto, want dit is niet leuk meer. Nog even en we waaien weg.

Verder doen we geen stops meer langs de loop. De meeste stops kun je met een wandeling bekijken (van 2 a 3 kilometer) en daar hebben we met dit weer echt geen zin in. Je kunt er dan toch niet van genieten. Het uitzicht wordt ook steeds minder, want het blijkt inderdaad zand te zijn. We zien zelfs de top van Inferno Cones niet meer! We rijden het park weer uit en moeten dan dezelfde saaie weg, via Arco, weer terug naar de snelweg bij Idaho Falls. Tom Tom geeft aan dat het 4 uurtjes rijden is. Ach, dat hebben we zo gedaan.

DSC_5971

Onderweg wordt de storm alleen maar erger. Het waait echt ontzettend hard en het zand dat opwaait vliegt alle kanten op. In Arco tanken we de auto weer helemaal vol en het meisje achter de kassa is ook verbaast over het weer. Wind komt redelijk vaak voor in Arco, maar zo erg als vandaag hebben ze het nog niet gehad.

DSC_5980

We vervolgen onze weg en dan horen we op de radio ineens een weerwaarschuwing. Donder, bliksem en enorme windhozen in het gebied waar wij zijn en waar we naar toe gaan (Idaho Falls, Blackfoot, Pocatello). Ohjee…

Een half uur lang rijden we in spanning. Zou het nog erger worden als het nu al is? Hebben wij straks een schuilplek nodig? In deze omgeving is totaal niets om te schuilen… Maar als we bij Blackfoot aankomen, wordt de lucht weer een stuk blauwer. Het zonnetje komt zelfs weer door. Zou het hier al voorbij zijn geraast? Iets verderop begint het nog wel even te regenen, maar het mag eigenlijk niet genoemd worden. We rijden het mooie weer weer tegemoet. Gelukkig maar…

Dan rijden we de derde staat in vandaag: Utah. De laatste staat welke we deze vakantie kunnen afstrepen van ons lijstje. We komen nog wel in Nevada en California, maar die hebben we al eens bezocht (California zijn we natuurlijk sowieso deze vakantie begonnen). Kunnen we vijf magneetjes erbij opplakken op ons USA-plattegrondje welke wij in de kamer hebben hangen. En voor de volledige statestieken: we hebben nu dus 36 staten bezocht in acht bezoeken aan Amerika 🙂

DSC_6000

Inmiddels hebben we honger gekregen en bekijken we het aanbod aan restaurants per exit. Maar er komt eigenlijk niets lekkers voorbij. Alleen maar fastfood. Dan komt er een Dennys voorbij, maar daar zijn we deze vakantie al twee keer geweest. Eigenlijk hoop ik op een Crackel Barrel, maar helaas. Na een half uur doorrijden komen we weer een Dennys tegen. Vooruit, dan toch maar weer een Dennys. Het eten is daar immers altijd erg lekker.

Martijn bestelt de Prime Beef Chicken Skillet en ik de Tilapia Ranchero. Ik neem express wat lichter verteerbaar eten, want mijn maag is nog steeds niet optimaal. Het smaakt prima!

IMG_5486

IMG_5487

Na drie kwartier verlaten we het restaurant weer en rijden verder naar Salt Lake City. Daar zijn we nog maar een goed half uur vandaan. Mooi. Twee afslagen van Dennys vandaan zien we ineens… een Crackel Barrel. Naja zeg! Toeval bestaat niet, zeggen ze… Maar het lijkt er verdacht veel op. Ach ja, de volgende keer dan maar. We zijn immers twee nachten in Salt Lake… alhoewel we eigenlijk ook wel een keer bij TGI Fridays willen gaan eten. Deze hele vakantie nog niet geweest en dat is eigenlijk niets voor ons. We zullen Amerika niet verlaten voordat we bij een Fridays zijn geweest!

Dan rijden we Salt Lake City binnen. Door een niet al te slimme actie van mij (gewoon op de carpoolstrook blijven rijden, terwijl je de afslag moet hebben), rijden we verkeerd. We komen daardoor ook nog eens in een (kleine) file terecht. Er ligt een vrachtwagen op zijn kant. Ochjee toch… Hopelijk is alles oké.

DSC_6004

Bij de volgende afslag keren we en zo komen we alsnog bij ons hotel ‘Red Lion’ aan. Bij het inchecken duurt het echt een eeuwigheid voordat we een kamer krijgen. Blijkbaar is hun systeem enorm traag of is het vrij moeilijk te zoeken allemaal, maar de dame achter de balie doet er in ieder geval erg lang over. Ze vraagt aan ons of we een King of een Queen bed willen. Nou, doe dan maar een King! We krijgen kamer 1251 toegewezen. Bijna bovenin dus (hotel heeft 13 verdiepingen, wat overigens erg bijzonder is voor Amerika. Daar slaan ze nummer 13 vrijwel altijd over). We laden onze spullen op een trolley en rijden dan naar de kamer. Als we op de twaalfde uitstappen en voor de deur van onze kamer staan, zie ik direct al een minpunt: het is tegen de liften aan. Ohjee… Vervolgens doen we de deur open en… het zijn twee Queenbedden. Jahee, ze heeft ons een King beloofd, althans… ze heeft het ons gevraagd en daarna toegezegd. Met de spullen lopen we weer naar beneden, want we willen liever natuurlijk een King. We hebben via Hotwire geboekt, dus officieel heb je er niet per sé recht op. Je mag het als voorkeur opgeven, maar ze hoeven daar geen gehoor aan te geven. Maarja, ze heeft het al wel toegezegd.

We staan weer bij de balie en ze geeft 1000x excuses. Ze gaat kijken naar welke kamer ze ons dan kan sturen, maar het lijkt erop dat alle Kings vol zitten. Er komt nog een mannetje erbij en gaat ook kijken in hun systeem, maar inderdaad. Alles is vol. Nog meer excuses en we krijgen twee flesjes water en twee koekjes gratis (goh, dat voelt vertrouwd: Nederland is één koekje bij de koffie). We accepteren de excuses, het is immers geen verplichting.

Als we goed en wel geinstalleerd zijn, merk ik dat het lawaai van de liften wel erg luid zijn. Je hoort ze constant. Pfff… Hopelijk gaan er vannacht niet te veel mensen met de lift mee. Het is nog erger dan het geluid van de airco. Het lijkt steeds alsof er een vliegtuig voorbij komt. Vervolgens ga ik op bed liggen, want mijn maag is nog steeds niet rustig en dan zegt Martijn ineens: “getsie, wat is dat nou voor vlek?” Een hele grote rode vlek op het vloerkleed. En daar nog één en nog één. Het lijkt wel bloed? Ach nee toch, zou er iemand vermoord zijn in deze kamer? Jakkes! Sorry, maar dit accepteren we niet. Over het formaat van het bed kunnen we niet klagen, maar over een niet al te frisse kamer natuurlijk wel! Wederom staan we aan de balie. Ditmaal eisen we wel een andere kamer. Maarja, ze zijn volgeboekt. Hoe gaan ze dat nou doen? Het duurt allemaal erg lang en we krijgen weer een excuus. Helaas, het is volgeboekt. Maar als goedmakertje krijgen we voor twee ochtenden ontbijt gratis. Martijn reageert meteen adrem: “ik geef helemaal niets om het ontbijt, ik wil een schone kamer” En weer gaan ze zoeken in het systeem. Hij belt met de manager en zij komt er zelf ook even bij. Het blijkt echt een moeilijk systeem te zijn, want ze klikken en klikken, maar er komt niets uit. Totdat ze zegt dat we dan maar een kamer van een vliegmaatschappij krijgen. Blijkbaar zijn deze standaard geblockeerd en daardoor lijkt het dus alsof het hotel vol zit. Met veel moeite en veel excuses krijgen we kamer 508 toegewezen. Helaas wel weer een kamer met twee Queenbedden, maar het is wel een premium Queen, vertelt ze ons.

Uiteraard gaan we eerst kijken naar de nieuwe kamer. Hij is ietsjes anders ingericht qua meubels, maar verder lijkt hij eigenlijk hetzelfde als onze kamer op de twaalfde. Maar… hij is wél schoon en daar gaat het uiteindelijk om. En de kamer zit ook niet naast de liften. Mooi, ook dat opgelost dus. We halen onze spullen op van de 12e en brengen deze naar de 5e. En dan kunnen we eindelijk genieten van onze avondrust, al is het alweer bijna bedtijd. Waren we eindelijk toch een keer vroeg in het hotel, hebben we weer gedoe. Mijn maag werkt nog steeds niet mee, maar hopelijk gaat dit vannacht over. Gratis ontbijt voor twee dagen hebben we in ieder geval ook nog steeds in onze zak. Brutalen hebben de halve wereld, zeggen ze.

DSC_6014

Morgen gaan we naar pretpark Lagoon. Ga ik eindelijk mijn 500e achtbaan beleven! Nu al zin in 🙂

Aantal gereden miles: 461 (742 km)
Weertype: winderig en zandstormerig!

Geplaatst in Verslag | 2 reacties

Dag 19: Yellowstone (WY) – Teton Village (WY)

Grand Teton NP

Na een heerlijke nachtrust worden we om half 8 wakker van de wekker. Onze gefröbelde gordijnen hebben dus geholpen! Alleen rond 4 uur even wakker geweest voor een plasmomentje. Blijft bijzonder, geen toilet op de kamer. Met je pyjama aan midden in de nacht door de gang heen struinen. Eigenlijk helemaal niets voor ons. Gelukkig dat er wel badjassen in de kamer hangen. Loop je in ieder geval niet halfnaakt door de gangen. En vervolgens liggen we weer op bed, springen de vogels aan! Iets na vieren begint het blijkbaar buiten wat licht te worden. Maar al met al, een stuk beter geslapen als de nacht ervoor!

Na een paar keer snoozen ga ik proberen het volgende obstakel te overwinnen: douchen! Ook dit is natuurlijk buiten de kamer. Maar het viel me enigzins mee. Geen rij om te douchen. Ik ben zelfs de enige op dit tijdstip. Binnen tien minuten ben ik alweer terug op de kamer. Dan gaan we ontbijten. Onze broodjes zijn op, dus zullen gebruik moeten maken van het betaalde ontbijt in het hotel. Je kunt a-la-carte eten of via het buffet. Uiteraard kiezen we voor het buffet. Er is een kleine rij bij het restaurant. Het duurt steeds vrij lang voordat er iemand komt om je naar een tafeltje te begeleiden. Terwijl als we naar binnen kijken, genoeg lege tafels zien staan. Uiteindelijk na een minuut of 7 worden wij ook begeleid naar een tafeltje. Meteen komt er een jongen water voor ons inschenken en vrijwel daarna komt er een dame vragen wat we willen drinken. Vervolgens komt er weer iemand anders onze bestelling op nemen qua eten. We geven door dat we van het buffet gebruik willen maken en ze wijst waar het te vinden is.

Bij het buffet staat ook weer personeel. Je mag hier niet zelf je eten opscheppen, dat doen ze voor je. Maar per categorie is er een eigen medewerker. Een mannetje voor de french toast, bacon en worstjes. En naast hem staat een vrouw wat roerei voor je opschept (twee soorten, de normale en roerei met kaas). Naast haar staat ook weer een dame en zij is van de afdeling: yoghurt en fruit. En de ontbijtgranen met melk… Die wordt door een dame opgeschept welke voor de buffettafel staat. Zo zo, vier man personeel. Voor alleen het buffet dus. Het mag wat kosten… Hun salaris wordt zeker door de overheid betaald?

Maar, het eten smaakt in ieder geval erg lekker. Na het ontbijt pakken we snel onze spullen in en checken uit. Nog wat foto’s van het hotel en dan rijden we richting Grand Teton NP. Dit park ligt vrijwel direct onder Yellowstone. Voordat we Yellowstone verlaten via de Zuid Ingang, stoppen we nog een paar keer voor wat overlooks. De eerste is bij Kepler Cascades. Een prachtige waterval.

DSC_5401

Vervolgens komen we tot de ontdekking dat we vergeten zijn om ijs te halen voor de koelbox. We bekijken de plattegrond en zien dat we onderweg langs Grant Village rijden. Ook een hotel van Yellowstone. Daar zullen ze vast wel ijs hebben. Grant Village blijkt een verzameling van verschillende lodges te zijn. We parkeren de auto bij Lodge C en wandelen dan naar binnen. En uiteraard vinden we daar een ijsmachine. Wellicht niet helemaal zo als het hoort (meestal maak je alleen gebruik van deze gratis ijsmachines als je er slaapt natuurlijk, maar aan de andere kant… we hebben net twee dagen in Yellowstone geslapen, dus een klein beetje voelen we onszelf als slaapgast hier).

We zien ook een benzinepomp staan en willen de auto weer voltanken. Op zich zit hij nog voor een kwart vol, maar je weet maar nooit onderweg. Maar dan zien we de prijs: 4,09 dollar. Hallelujah Verraste emoticon, dat is niet goedkoop! Ach, dan rijden we wel door naar Jackson. Daar zal het vast wel goedkoper zijn. We vervolgen onze weg naar Grand Teton NP. Onderweg stoppen we nog een keer voor een mooi uitzicht op de Lewis River en een stop bij de Moose waterval en dan rijden we Grand Teton National Park binnen.

DSC_5437

DSC_5451

Onze eerste stop is bij Jackson Lake Overlook. Een prachtig uitzicht op Jackson Lake met op de achtergrond de grote tetons (bergen).

DSC_5476

Vervolgens stoppen we bij Jackson Lake Lodge. Op de kaart zien we dat we daar ook kunnen tanken. Wellicht dat het hier goedkoper is. Maar we komen bedrogen uit. Het is hier zelfs nóg duurder! 4.39 dollar. Sjees, zo hoog hebben we de benzine nog niet gezien. Snel maar weer verder. Volgende stop is bij Willow Flats Overlook. Hier heb je weer een andere vergezicht van de bergen. Maar de mooiste stop is bij Oxbow Bend Turnout. Het weer werkt ook zo heerlijk mee. Mooie blauwe lucht met wat witte wolkjes erbij. Samen met de bergen met wat sneeuw op de top is het echt een prachtig plaatje.

DSC_5495

DSC_5536

Bij Elk Ranch Flats Turnout zien we in de verte een paar Elks lopen. Maar ook een heleboel bisons. Die vinden we eigenlijk niet zo bison-der (bijzonder 😉 ) meer. Bisons hebben we vorig jaar al veel gezien bij Custer SP en verder zijn het eigenlijk net koeien. Staan ook maar wat in de wei. Maar kijken we naar de andere kant, dan zien we weer een prachig uitzicht op de bergen. Onvoorstelbaar mooi! Ook bij Snake River Overlook zien we een prachtig uitzicht. Het wordt een beetje ééntonig zo, maar Grand Teton is gewoon echt super mooi!

DSC_5558

Het volgende stoppunt wat op mijn lijstje staat is de Schwabacher Landing, maar de weg er naar toe is helaas afgesloten. Meteen daarna volgt Glacier View Turnout. Staat niet op het lijstje, maar zeker wel de moeite van een stop waard. Daarna gaan we eindelijk naar een stop waar we erg lang naar uitgekeken hebben. Als je op google zoekt naar Grand Teton Barn, kom je eigenlijk altijd dezelfde foto tegen. Die willen wij ook! Deze is te vinden op de Mormon Row. Als snel denken we de Barn te zien en we maken wat foto’s. Maar het weer is totaal omgeslagen. Geen mooie blauwe lucht met wolken meer, maar een grijze massa en achter ons donkere drijgende regenwolken. We krijgen de foto niet zoals we hem hebben willen.

DSC_5581

Wel zien we hier weer ontzettend veel grondeekhoorns. Te schattig. De hele grond vol gaten. Onder ons bevindt zich vast een heel gangenstelsel voor de eekhoorns. Wel baal ik ervan dat de foto niet lukt zoals ik het wil. We hebben wat dat betreft niet echt geluk deze vakantie. Ook de kleuren bij Hot Springs waren er niet en de stranden bij Olympic NP waren ook niet hoe ik ze graag had gezien. Maar daarentegen hebben we al wel veel andere leuke dingen gezien en gedaan. Crater Lake was voor ons echt een geweldige verrassing. Mount St Helens vonden we ook erg mooi en Yellowstone heeft ook een paar stops welke de moeite waard zijn. Binnenkort ga ik mijn 500e achtbaan beleven. Dat is eigenlijk ook wel een hoogtepunt, toch?

Snel stappen we weer in de auto, aangezien het er naar uitziet dat het ieder moment kan gaan regenen. Bij Dornans maken we een tussenstop omdat onze blazen zich laten voelen. Meteen bekijken we daar het winkeltje en wederom checken we de benzineprijs: 3.89 dollar. Kijk, dat lijkt er meer op. We gooien hem vol en eten nog een broodje in de auto. Het is immers weer een tijdje na lunchtijd. De donkere wolken blijven overigens op veilige afstand. Op een paar druppeltjes na, merken we niets van het noodweer.

Dan rijden we door naar ons hotel. We rijden Grand Teton uit en het plaatsje Jackson in. Het doet een beetje nep aan. Veel motels wat als blokhut moet uitstralen. Het is het eigenlijk allemaal nét niet. Vervolgens rijden we het plaatsje Teton Village binnen. Hier slapen wij en dat dorpje heeft de uitstraling van een ski-oord. Wat het eigenlijk ook echt is. In de winter is het hier behoorlijk druk. Het dorpje ligt aan de voet van een paar bergen en er gaan behoorlijk wat kabelbanen naar boven. Ook zijn er veel skipistes te zien, al zijn ze nu bijna allemaal groen. Niets te nadelen van Jackson, maar wij zijn erg blij dat we hier in Teton Village slapen.

DSC_5663

We komen aan bij ons hotel ‘The Alpenhof’. Het ziet er aan de buitenkant erg Zwitsers/Duits uit. We slapen vannacht dus gewoon weer in Europa! We checken in en krijgen kamer 19 toegewezen. Het is een kamer op de eerste verdieping en als we de deur open doen, zien we een prachtige kamer. Ook behoorlijk sfeervol, maar dan wél met internet, eigen douche en toilet Knipogende emoticon (én gordijnen!)

DSC_5684

Naast het hotel zit de ingang van de kabelbaan helemaal naar boven. Het is behoorlijk aan de prijs om naar boven te gaan (32 dollar pp en met de kortingsbon welke we bij het inchecken gekregen hebben is het nog ‘maar’ 27 dollar pp), maar we doen het toch. Het lijkt ons een prachtig uitzicht. De kabelbaan gaat elk kwartier naar boven en de rit duurt 12 minuten. Helaas lukt het ons net niet om meteen met de kabelbaan mee te gaan en moeten dus een kwart wachten.

DSC_5693

Dan gaan we naar boven. Tjee, wat gaan we hoog! En wat ziet het er zo van boven mooi uit. Je ziet de verschillende ski-pistes. Je hebt groene, blauwe en zwarte pistes. De zwarte zien er enorm stijl uit. Je moet er toch niet aan denken om die te doen?

DSC_5757

DSC_5764

Eenmaal boven worden we geconfronteerd met echt een adembenemend uitzicht. Wauw! Echt niet met een pen te beschrijven… Dit is absoluut onze 27 dollar per persoon waard… Absoluut! Iets verderop ligt er wat sneeuw. Een vader en dochter zijn een kleine sneeuwpop aan het maken. Ik maak daar later dankbaar gebruik van om deze op de foto te zetten. Zo schattig. We raken aan de praat met de vader. De rest van het gezin is nog beneden, want zijn vrouw heeft hoogtevrees. Ze komen uit Florida, dus meteen hebben we genoeg stof om over te kletsen. Verder geeft hij nog wel het advies om vooral niet de schnitzel bij Alpenrose te nemen. Die is te droog voor woorden. Oeh, dat is het restaurant wat bij ons hotel hoort. Goed, daar niet gaan eten dus. Hij geeft als restauranttip de thai. Maarja, juist nu in dit plaatsje willen we eigenlijk wel typisch Duits gaan eten. Ach, we zullen zien.

DSC_5740

DSC_5753

We lopen nog wat over de bergen en dan is het alweer tijd om naar beneden te gaan. De laatste ‘tram’ gaat om half 7, maar we willen een keer op tijd gaan eten, dus gaan we met de tram van kwart voor 6 weer terug. Eenmaal terug op de kamer bekijken we op Tripadvisor wat er allemaal aan restaurants is hier in Teton Village, maar daar worden we eigenlijk niet blij van. Of ze krijgen slechte recensies, of het is behoorlijk duur. De thai komt overigens wel goed naar voren, maar eigenlijk hebben we niet zo’n zin in rijst. Dat zijn koolhydraten 😉 Dan besluiten we om maar bij de Bistro van ons hotel te gaan eten. We zien op de online menukaart dat ze daar ook zalm hebben en daar hebben we eigenlijk toch meer zin in dan echt Duits eten. We lopen naar buiten en zien dan dat de Bisto dicht is. Jahee… hebben we eindelijk iets gevonden, is hij niet open. Toch maar naar de Thai dan? We stappen in de auto en zoeken het adres op in de Tom Tom, maar hij kent geen Thai in de buurt. Sterker nog, hij kent geeneen restaurant in Teton Village. Wat nu? Dan zien we ineens ‘sushi’ staan. Oh, dát had Tom Tom beter niet kunnen laten zien. Ineens beginnen we te kwijlen. Maarja, sushi is rijst. Heel veel rijst. Dus veel koolhydraten. Toch nog één dag erbij zonder Dr. Frank dan maar? Sudachi Sushi blijkt een dorpje verderop te zitten, in Wilson. In zes minuten rijden we er heen. We bekijken eerst de kaart en zien dan dat vooral de specials behoorlijk aan de prijs zijn. Maar de normale rolls zijn gemiddeld qua prijs. Verder ziet de tent er behoorlijk mooi uit. Beetje lounge-achtig. Het doet me persoonlijk een beetje denken aan Doozo (restaurant in Leeuwarden welke tweede werd bij ‘mijn tent is top’). Zelfs het personeel doet me daaraan denken. De eigenaresse en de kok zijn beide vrij jong en volgens mij zijn ze zelfs een stel. Ze staan in ieder geval wel leuk bij elkaar 🙂

We bestellen eerst een zeewiersalade en daarna nog vier rolls en een handrol. Het smaakt heerlijk! Uiteindelijk komen we toch weer duurder uit dan we eigenlijk gebudgeteerd hadden, maar het was het zeker waard. Leuke tent! En de pen mochten we legaal meenemen 🙂


Aantal gereden miles: 131 (211 km)
Weertype: zonnig en bewolkt

Geplaatst in Verslag | 6 reacties

Dag 18: Yellowstone National Park (WY)

Slapen in het oude gedeelte van Old Faithful Inn is hartstikke sfeervol… Maar zo niet prettig… De muren zijn vrij dun, dus vrij gehorig. Tot een uur of één wakker gelegen omdat de buurman het nodig vond om te gaan snurken. En in de ochtend kregen we te maken met nog een ander onpraktisch iets van deze kamer: geen gordijnen! Ofwel, om half 6 waren we alweer wakker… Nog wel wat gedommeld tot half 7, maar toen toch echt opgestaan. Heerlijk al k(r)amperend ontbijten.

Wat wel weer een voordeel is van vroeg op staan: het is nog niet zo druk buiten. Iets na half 8 lopen we richting het Visitor Center om te kijken hoe laat de Old Faithful Geiser gaat spuiten. Het Visitor Center is nog niet open, maar voor het raam staat dat de volgende spuitceremonie om 08.01 uur begint. Om de geiser heen staan bankjes, dus we wachten heerlijk af in het zonnetje. Langzaam aan wordt het drukker. De geiser rookt al wel de hele tijd, maar er is nog geen water te zien. En dan, iets over 8 begint het wat te borrelen. Er komt ook al wat water naar boven en dan ineens… spuit spuit spuit. Alleen… we zien er niets van. Er komt niet alleen water uit de geiser, maar ook behoorlijk veel stoom. Je ziet totaal niet hoe hoog de geiser nu werkelijk spuit. Het voelt een beetje als een domper.

DSC_4958

Na de uitbarsting van Old Faithful gaan we de trail langs verschillende andere geisers en pools lopen, om zo uit te komen bij Morning Glory Pool. Het is een behoorlijk lange tocht. Pas na drie kwartier zijn we bij de Morning Glory Pool. Maar dat is het zeker waard. Wat een prachtige pool! Zo helder en kleurrijk! Alleen een beetje jammer dat we net op het verkeerde tijdstip er zijn. De zon staat nog vrij laag en daardoor valt de schaduw van het hek op de rand van de pool. Ook is het een beetje uitvogelen waar je zelf het beste kunt staan, anders heb je de schaduw van jezelf er ook nog op.

DSC_5078

Dan hobbelen we weer terug naar het hotel. Letterlijk hobbelen, want we voelen onze voeten behoorlijk goed. Anderhalf uur lopen na zo’n korte nacht is eigenlijk niet aan te raden. Als we terug in het hotel zijn, drinken we een kop koffie met een muffin erbij. Dat hebben we wel verdiend. Vervolgens stappen we de auto in en gaan als eerste naar Black Sand Basin. Ook hier zijn verschillende pools te vinden. Maar na Morning Glory Pool, vallen deze eigenlijk een beetje tegen. Snel rijden we weer verder en komen uit bij Biscuit Basin. Ook hier weer verschillende pools en vanaf hier kun je ook de trail naar de Mystic waterval lopen. Maar als we zien dat deze waterval op bijna 2 kilometer lopen zit, besluiten we hem later op de dag maar te doen. Ver lopen hebben wij zowel geestelijk als lichamelijk nu even geen puf meer voor.

De volgende stop is bij Midway Geyser Basin. Hier kun je de de twee na grootste heetwaterbron van de wereld vinden: de Grand Prismatic Spring. Deze heeft een diameter van 110 meter. De kleur van het water varieert van diep blauw in het midden, naar lichtblauw, groen, geel en oranje. Het is gelukkig maar een kleine wandeling, maar ook deze is echt de moeite waard. Tjee, wat is deze bron prachtig! Wat een kleuren! Al zie je het niet zo goed zoals overal op de foto’s staat. Die foto’s zijn waarschijnlijk van bovenaf genomen. Maar tjee zeg… deze is echt prachtig!

DSC_5131

Nog helemaal naglunderend rijden we verder. Achtereenvolgens rijden we de Firehole Lake Drive voor de Great Fountain Geyser en de Firehole Canyon Drive voor de Firehole Falls. Maar na Grand Prismatic Spring valt dat eigenlijk een beetje tegen. Zelfs de waterval vinden we niet zo super spannend. Overigens zijn er op het begin van elke bezienswaardigheid borden te vinden met een afbeelding van een jongen, een moeder en een man. Je mag namelijk nooit het pad verlaten, want de grond kan erg gevaarlijk zijn (zure gassen enzo). Het jongetje van de afbeelding doet dat dus wel en verbrandt zijn voetjes, de moeder raakt helemaal in paniek en de man… de man negeert alles en loopt gewoon door 🙂 Wij volgen dus het advies van die man op. Als er iemand toch zo stom is om van het pad af te gaan, lekker negeren!

DSC_5309_cr

Het is begin middag en we krijgen alweer wat trek. Bij een picknickplek langs de Gibbon River eten we onze broodjes op en een yoghurtje na. Kunnen we er weer even tegen. Al merken we wel dat we wat natuurschoon-moe worden. Gisteren waren we nog zo enthousiast en snapten we volkomen dat men hier bijna een week kan vertoeven en nu – onze tweede Yellowstonedag – hebben we eigenlijk meer zin om gewoon terug naar onze hotelkamer te gaan en lekker te relaxen of zelfs te slapen. Zo’n korte nacht hakt er behoorlijk in. Maar we willen er niet aan toegeven. We rijden na de lunch gewoon verder. Iets na onze lunchplek vinden we de Gibbon Falls. Deze is direct naast de weg te zien en met een kleine wandeling heb je er prachtig zicht op.

DSC_5293

Vervolgens rijden we door naar Artists Paintpots. Op mijn informatieblaadjes belooft men een pool met pastelkleurtjes. Maar helaas… geen kleur te zien. We vinden het zelfs geen foto waard en de camera blijft dus gewoon in de tas. Eenmaal terug in de auto bekijken we op de kaart waar we dan heen kunnen. Maar eigenlijk hebben we alle grote spots al gezien. We zijn er eigenlijk een beetje klaar mee. We besluiten om nog wel even richting het noorden te rijden, om te kijken of we wellicht nog wat dieren kunnen spotten. En dat lukt, althans… Ineens staan langs de kant van de weg een heleboel auto’s en dat kan maar één ding betekenen: wildlife! We stappen uit en vragen wat er te zien is. Het blijkt een berggeit te zijn. Ohhh, niet heel bijzonder dus. Maar toch blijven we even om te kijken, al zien we hem niet. Hij blijkt ook heel erg moeilijk te spotten te zijn. Veel bomen op de berg en daar zit hij ergens tussen. Veel mensen hebben er moeite mee en degene die hem wel gezien hebben, moeten wel tien keer uitleggen waar hij zit. Zelf denk ik hem ook gezien te hebben, want ik zag ineens wat bewegen, maar jee… iets wits boven op een berg zoeken tussen veel rotsen en bomen. Niet mijn sterkste punt.

We rijden weer verder, voorbij Norris en willen dan naar de Obsidian Cliff, maar als we ineens Indian Creek zien staan, beseffen we dat we er voorbij gereden zijn. Iets verderop ligt Sheepeater Cliff. Ach, dan deze cliff maar in plaats van de Obsidian. We maken snel een foto en zijn er dan weer vandoor.

DSC_5312

Zo spectaculair was het dus niet. We besluiten om weer terug richting het hotel te rijden. We hebben immers nog een tocht naar Mystic Falls op het programma. En ineens zijn we weer bij Norris en beseffen we dat we wederom de Obsidian Cliff gemist hebben. Achja, jammer dan.

Wederom zien we veel auto’s langs de kant staan. Wat zou er nu te zien zijn? Het blijken Elken te zijn. Een soort rendier dus. Vooruit, we stappen hiervoor ook even uit en gaan dan echt op weg naar Mystic Falls.

DSC_5330

De voeten werken eigenlijk niet meer mee, maar we zullen en moeten hem zien. Hij staat immers op mijn To-Do-Top lijstje. Gelukkig is het niet zo warm meer, alhoewel… als de zon achter de wolken vandaan komt, blijkt het toch nog behoorlijk warm te zijn. De tocht is lang… Na een minuut of 40 wandelen komen we eindelijk aan bij de waterval. Maar jee zeg, dat was het de pijne voetjes zeker waard. Wat een beauty!

DSC_5359

Snel maken we wat foto’s, want de muggen blijken onze bloed best lekker te vinden. Ohja, vergeten in te smeren met anti-muggen spul. Oeps… Snel weer terug naar de auto… Weer 40 minuten lopen dus…

Eenmaal terug bij het hotel, nemen we het zwarte doek uit de auto mee. Dit doek hebben we eigenlijk altijd over de koffers heen liggen. Extra stukje veiligheid. Maar nu nemen we hem mee naar onze kamer om te kijken of hij voor de raam gehangen kan worden. En dat lukt voor twee van de drie ramen! Het derde raam wordt verdoezeld met onze vestjes en hopla, Martijn McGyver heeft een gordijn in elkaar gefröbeld. Hopelijk werkt het, want we hebben echt geen zin in wederom een korte nacht. Dan weten we zeker dat we morgen niet van Grand Teton NP kunnen genieten.

Dan is het alweer tijd om te gaan eten. Maar wat? We hebben eigenlijk geen zin in een hoofdgerecht. Dan maar wat voorgerechten delen en wellicht wat salade erbij. We komen wederom uit bij het restaurant van Snow Lodge. De wachttijd is nu 20 minuten. Dat lijkt ons iets beter. Maar na een minuut of drie besluiten we dat we liever naar het café er naast gaan. Ze hebben daar geen salades, dus dan maar drie voorgerechten om te delen? We brengen de buzzer weer terug naar het restaurant en vertellen haar dat we liever naar het café er naast gaan. Ineens verschijnt er een dame wie de gasten naar hun plek toe brengt en vertelt ons dat ze nu een plek vrij heeft voor twee. Of we dan toch blijven eten bij hun. Uiteraard, prima. Geen idee of we nu iemand anders zijn plek hebben afgenomen, maar wij hebben honger!

We bestellen ieder een salade. Martijn met Blue Cheese dressing en ik met Honing Mosterd. En om te delen bestellen we een portie wafel frietjes met blue cheese saus en peperkorrels en een portie knoflookpita’s met hummus. Het smaakt heerlijk… en uiteindelijk blijkt het ook genoeg te zijn. Meer dan genoeg zelfs, want we krijgen het niet op 🙂 Alhoewel, van de wafelfrietjes blijft niets over. Die smaken echt goddelijk… Echt smerig lekker!

IMG_5449

IMG_5451

IMG_5454

Na het eten tik ik op de kamer het verslag en McGyvert Martijn nog wat verder. De vestjes blijken net te kort voor het derde raam en dan zie ik ineens de sierdeken wat op het bed ligt. Deze gebruik je toch nooit en bedekt het gehele derde raam. Nóg beter dus. Als het nu niet meer donker blijft morgen vroeg, dan weten we het ook niet meer!

DSC_5374

Aantal gereden miles, twee dagen Yellowstone: 199 (318 km)
Weertype: WARM

Geplaatst in Verslag | 7 reacties

Dag 17: Gardiner (MT) – Yellowstone (WY)

Yellowstone NP

Voor Martijn en Linda is het erg vroeg vanochtend. Om half 7 gaat al de wekker. Liever hadden we nog vroeger op gestaan, maar het ontbijt is pas vanaf 7 uur. Alhoewel, nog vroeger op staan? We hebben vrij slecht geslapen. Allerlei geluiden ’s nachts, zoals één of ander getik bij het bed. Eerst dachten we nog dat dit veroorzaakt werd door een stekker (welke echt zeer onhandig en volgens ons best gevaarlijk gemonteerd zit achter het bed. Het matras drukt gewoon steeds tegen de stekker aan, waardoor hij er half in zit. Dat kan volgens ons niet helemaal brandveilig zijn). Maar als we de stekker van de wekker eruit getrokken hebben, blijft het irritante geluid. Uiteindelijk vallen we wel in slaap, maar halverwege de nacht werden we weer wakker omdat het zo ongelooflijk warm was op de kamer. Al met al een zeer kort nachtje voor ons dus.

Ondanks dat zijn we om iets voor 7 present bij het ontbijt. De deur van de lobby is nog dicht, maar als er meerdere mensen zich verzamelen, mogen we drie voor 7 toch naar binnen. Het ontbijt is vrij simpel. Bagel en ontzettend vette French Toast (het smaakt net als een oliebol, inclusief het druipende vet er nog aan). Snel pakken we de koffers en zitten dan om iets voor 8 op de weg naar Yellowstone NP. Bij Mammoth Hot Springs slaan we links af, richting Tower-Roosevelt. Als eerste staan de Undine Falls op het programma. We doen er vrij lang over voordat we er zijn. We denken zelfs even dat we er voorbij zijn gereden, maar die gedachten zijn nog maar net gepasseerd en ineens zien we het bordje ‘Undine Falls’ staan. De waterval is vrijwel direcht langs de weg te zien, maar we staan er wel vrij ver vanaf. Groot en mooi is hij zeker wel.

DSC_4472

Dan rijden we weer verder. Onderweg zien we af en toe een klein beest de weg over steken. Wat zou dat steeds zijn? Dan zien we in het veld nog maar van dat soort beesten. Het zijn grondeekhoorns. Super schattig! Ze staan als stokstaartjes over het veld te kijken en waarschuwen elkaar dan door middel van een paar piepjes. Het lijkt wel of ze fluiten. Wat een enorm leuk en schattig geluid. We stoppen even om er een paar op de foto te zetten.

DSC_4480_cr

We rijden weer verder en zien dan ineens een wat groter beest oversteken. Geen idee wat het is en ik kan alleen de achterkant op de foto zetten. Later blijkt overigens dat dit een Badger is geweest. Dan blijkt dat we de Wraith Falls wél voorbij gereden zijn, want we zijn bij het begin van de Blacktail Plateau Drive. Dit is een 8 mijl lange onverharde éénrichtingsweg waar je vaak dieren kunt spotten.

Niet lang nadat we de weg zijn ingereden, staat er een auto voor ons stil. De tip om dieren te spotten is: kijk waar nog meer mensen staan, zij staan vaak niet zonder reden te kijken. En inderdaad, ze hebben een dier gespot. Wederom zien we een badger. Wat een grappig beest zeg. Maar helaas is deze al wel snel verdwenen achter de bosjes.

DSC_4519_cr

Iets verder zien we ineens een wolf lopen. Of is het een Coyote? Hij loopt er rustig bij en af en toe maakt hij een sprong (aan het jagen op grond eekhoorns?)

DSC_4558_cr

DSC_4561_cr

En weer wat verder zien we één of andere kip (parelhoen?) Het mag duidelijk zijn, we zijn niet zo thuis in de wereld van de natuur Knipogende emoticon

DSC_4571_cr

We merken dat we ook behoorlijk onervaren zijn hierin. Hoe spot je dieren vanuit de auto? Als je links kijkt, zie je rechts niets! Welkom bij Safaripark de Beekse Bergen… Dat gevoel hebben wij enorm.

Ook behoorlijk veel omgevallen dode bomen zien we onderweg. Wellicht in de winter de een lawine meegesleurd. Je ziet gewoon hoe de baan van de lawine is gegaan. Echt een apart gezicht om te zien. Wie bedenkt nou zo iets? Ja, de natuur… Na de Blacktail Plateau Drive rijden we naar de Petrified Tree. Een boom wat door vulkanisch as is bedolven geweest en daarna versteend. Oorspronkelijk stonden er hier drie bomen, maar toeristen vonden het blijkbaar leuk om delen ervan af te breken om mee naar huis te nemen. De enige overgebleven boom wordt nu beschermd door hekken. Als we er langsrijden, zien we dat je naar de boom kunt lopen, maar vanaf de parkeerplaats kun je ook al een goede foto maken. Verder vinden we de boom vrij oninteressant, dus rijden we verder.

Als we Tower-Roosevelt voorbij zijn, komen we aan bij de Tower Fall. Een waterval wat 40 meter omlaag valt.

DSC_4595

Na deze waterval rijden we een behoorlijk eind door. Onderweg maken we nog wel wat foto’s van de mooie vergezichten. Wat is Yellowstone toch een groot gebied zeg. En wat heeft het veel gezichten. Uitzicht op bergen, watervallen, dieren, hot springs, geizers, rotsen… Je valt van het ene natuurverschijnsel in het andere.

DSC_4608

Iets na Canyon Village rijden we de North Rim Drive. Wederom een éénrichtingsweg, maar dan langs de Grand Canyon van Yellowstone. Ook hier kun je twee watervallen spotten, de Upper Falls en de Lower Falls. Voordat je de naar de ‘brink of lower falls’ loopt, kun je een klein stukje van de Upper Falls zien. De tocht naar de brink doen we echter niet. Je ziet hier namelijk de Lower Falls alleen vanaf boven. Je ziet het water dan alleen in de diepte vallen, niet de waterval zelf. Iets verder, bij Lookout Point, kun je de Lower Falls wel beter zien. Tjee, wat een ontzettend grote val maakt deze.

DSC_4699

Onderaan de val is alleen maar stoom te zien. We gaan zelfs nog een stuk naar beneden via de Red Rock trail. Dichterbij dan dit kom je niet bij de waterval. Je staat vrijwel onderaan de val. Zo ontzettend mooi. De klim terug naar boven is wat minder leuk. Maar met af en toe een stop is het te doen. Onze conditie is niet meer wat het geweest is. Heeft dat met ouder worden te maken? Een voorbijganger geeft de ijle lucht de schuld. Ach ja, natuurlijk. Dat is het!

Als we weer wat verder rijden komen we bij Grand View uit. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op de Grand Canyon van Yellowstone. Sjezus, wat mooi!

DSC_4709

En we stoppen ook even bij Inspiration Point waar je weer een andere vergezicht hebt van de Canyon.

DSC_4743

Dan zijn we weer terug bij het begin en rijden we verder. We zien weer behoorlijk wat mensen langs de kant staan en ze blijken naar een elk te kijken. Vrij dichtbij te zien.

We rijden weer verder en zien dan wat bizons langs de kant staan. We rijden wat langzamer om foto’s te maken, maar hierdoor ontstaat wel een vrij lange file achter ons. Sorry sorry…

DSC_4778_cr

Maar als je gekomen bent om te haasten, ben je hier een beetje op het verkeerde adres. Dan zien we weer een heleboel mensen staan. Veel met een verrekijker en sommige hebben er zelfs een stoeltje bij neergezet. Snel kijken we met ze mee. Er blijkt een beer aan de rand van het bos te zitten, maar echt goed zien doen we hem niet. Ineens zie ik een klein bruin stipje bewegen. JA! BEER! Althans, dan zal dat hem wel zijn. Meer dan een klein bruin stipje is het niet…

Na onderweg nog meer Bisons gezien te hebben, komen we aan bij Sulphur Caldron. Een bron met een uitzonderlijke zure pH-waarde van bijna 1,2. En dat is te ruiken. Zeker als je er vrijwel boven staat, ruik je een enorme rotte eieren lucht aka putlucht. Iets verderop vinden we de Mud Volcano Area. Veel verschillende bronnen waar gassen uitkomen. We lopen het rondje van 1 km om de bronnen. De één ziet er wat mooier uit dan de ander, maar het blijven vaak vieze bruine bronnen.

DSC_4789

Vervolgens rijden we naar West Thumb Gayser Basin. Ook hier zijn verschillende (bruine) bronnen te zien. Na een rondje zijn we even klaar met de bronnen.

DSC_4836

DSC_4894

Het is inmiddels ook alweer 18.00 uur. Tijd om naar Old Faithful Inn te rijden en in te checken. Vanaf West Thumb is het ongeveer een half uur rijden naar ons hotel. We parkeren de auto voor even recht voor de ingang. Je hebt dan 15 mins de tijd om in te checken en de koffers uit te pakken. Moet lukken. Als snel worden we geholpen. We krijgen kamer 113 toegewezen. Een kamer zonder badkamer en toilet. Deze zijn op de gang te vinden. Als we vragen of er ook een lift aanwezig is, geeft de mevrouw achter de balie een positief antwoord, alleen ze zijn niet te vinden bij de lobby. Volgens haar moeten we helemaal omrijden. Maar ik zie op het plattegrondje wat de mevrouw voor zich heeft ook een lift aan de andere kant. Ohja, veronderschuldig ze, dan hoef je helemaal niet zo ver te parkeren en te lopen. Dat is gewoon hier. Goedemorgen mevrouw, bent u al wakker? Snel halen we de koffers op en droppen we deze op de óntzettend kleine kamer. Alles is van hout. Ach, het heeft wel wat… alhoewel ik toch liever een iets luxere kamer prefereer. Maarja, die zijn hier ook een stuk duurder. Voor deze kamer – een kamer met niets dus – betalen we 103 dollar per nacht. Meer dan genoeg, lijkt me… Tja, slapen in het Nationale Park… dan betaal je de hoofdprijs.

DSC_4938

Nadat we onze spullen gedropt hebben, gaan we op zoek naar eten. Het restaurant van dit hotel zit helemaal vol. Zonder reservering heb je pas een tafel om half 10. Pfoe… Dat is een beetje laat. Gelukkig zijn er ook nog andere mogelijkheden. We lopen wat rond en komen dan uit bij het restaurant van Snowlodge. Hier blijkt een wachttijd van 30 minuten te zijn. Dat overbruggen we wel. Naast het restaurant zit een bar waar ze cocktails serveren. Ach, een cocktail als aperitief in plaats van toetje, is ook niet verkeerd.


Uiteindelijk wachten we 45 minuten voordat we aan een tafel kunnen plaatsnemen. Martijn bestelt de Bisonburger en ik de special van de dag ‘Ribeye pasta with advocado cream sauce’. Het smaakt echt overheerlijk. Mijn pasta is alleen behoorlijk veel. Waarom serveren ze hier altijd zo van die grote porties in Amerika? Het is gewoon te lekker om te laten staan. Als het op is, is het op… heb ik genoeg gehad… Maar zolang er nog wat op het bord ligt… Gelukkig heb ik een Martijn bij me als kliko 😉

Na het eten lopen we weer terug naar de kamer. Daar tik ik alvast het verslag (uploaden kan helaas nog niet). Zo hopelijk lekker slapen en dan morgen weer vroeg dag… voor Yellowstone dagje 2!

Aantal gereden miles: vergeten te noteren
Weertype: in de ochtend wat frisjes, maar later op de dag weer heerlijk zonnig.

Geplaatst in Verslag | 5 reacties

Dag 16: Butte (MT) – Gardiner (MT)

Yellowstone NP

Na de lange rit van gisteren, hebben we vandaag een relatief kleine afstand te overbruggen. Het is ‘maar’ 2,5 uur rijden naar ons volgende hotel. Aangezien Gardiner vrijwel tegen de ingang van Yellowstone NP zit, willen we vandaag alvast een kijkje nemen in dit prachtige park. Althans, men zegt dat dit één van de mooiste parken van Amerika is, dus we zijn erg benieuwd!

Helaas zit er geen ontbijt bij deze Travelodge, dus zullen buiten de deur op zoek moeten naar een eettentje. De jongen achter de balie adviseerde ons gisteravond bij het inchecken ‘Gamers Cafe’ aan om te ontbijten. Deze zit gevestigd in het kleine centrum van de stad. In een goed vier minuten rijden we er heen. Maar we kunnen niet voor de deur parkeren, want de straat is afgezet. Het lijkt wel een soort jaarmarkt. We parkeren de auto om de hoek, maar het blijkt helaas wel betaald parkeren te zijn. Een kwartje voor een uur parkeren. Zo zo, dat wordt een duur ontbijtje!

We besluiten om eerst te ontbijten en dan even over de jaarmarkt te lopen. Het is nog niet heel druk in het eetcafe’tje. Alleen aan de bar zitten behoorlijk wat mensen. Martijn bestelt eieren, bacon en french toast en ik ga voor het low carb ontbijt (ham, worst, bacon, eieren en tomaat). Het duurt alleen een tijdje voor we het voor onze neus hebben. De bediening veronderschuldigd zich ook steeds: jaja, het komt eraan… echt waar, zegt ze. Na een kwartier arriveert dan eindelijk ons ontbijt. Maar jee zeg, mijn low carb kan toch niet low carb zijn? Mijn hele bord ligt vol! Vooral het stukje ham neemt bijna mijn hele bord in beslag. Het smaakt prima. Als we de rekening gepresenteerd krijgen, zien we nergens tax op staan. Zou Montana tax-loos zijn? We zoeken het meteen even op en ja hoor, net als in Oregon betaal je hier in Montana ook geen salestax (en net als Alaska, New Hampshire en Delaware overigens).

IMG_5405

Na het ontbijt lopen we over de kleine jaarmarkt. Leuke kraampjes met vooral veel sieraden en ander gefröbeld spul.

IMG_5407

We lopen weer terug naar de auto en stellen dan de Tom Tom in op ons hotel in Gardiner. Zoals het er nu uitziet, zijn we daar dan om half 2. Inchecktijd is vanaf 3 uur, staat er op onze reservering. Ach, we gaan toch proberen om dan alvast in te checken. Lukt het niet, kunnen we alsnog doorrijden naar Yellowstone.

Na anderhalf uur rijden in de prachtige staat Montana, komen we in het plaatsje Livingston. We zien een dat hier een Visitor Center zit. Maar als we de gehele straat hebben gehad in dit overigens leuke historische plaatsje, zijn we geen visitor center tegengekomen. Wel een supermarkt en aangezien we geen ontbijt hebben bij het hotel in Yellowstone, kopen we alvast wat ontbijtspullen. Wellicht dat je ook in het hotel zelf kan ontbijten, maar we hebben eigenlijk wel een keer zin in zelf broodjes eten op de kamer. Dat scheelt ook meteen weer tijd. Voor morgenochtend hebben we wel ontbijt, maar aangezien we niet weten of er iets zit in Gardiner qua winkels, maken we er nu maar even een stop van.

We kopen wat broodjes, pindakaas, creamcheese, nootjes, fles frisdrank en zelfs een fles rosé. Als we de fles rosé in ons boodschappenkar willen leggen, zien we ineens ons karretje niet meer. Uh, waar staat ‘ie nou? We zoeken drie rijen af en ineens zien we hem staan. Er leunt een mevrouw erop en zij staat te kletsen met een andere vrouw. Als we excuseren of we onze kar terug mogen, schrikken ze beide. De ene mevrouw zegt dat ze dacht dat het karretje van de ander was. En deze andere zegt juist dat ze dacht dat het van de ene was. Hahaha… Gelukkig moeten ze er zelf ook erg om lachen, al lopen met ze met rood op de kaken weg en zeggen ze dat ze zich een beetje rot schamen. Hoeft niet hoor mevrouw. Is alleen maar leuk voor ons 😉

We vervolgen onze weg naar ons hotel in Gardiner, maar als we er drie minuten ervan verwijderd zijn, wordt de auto voor ons staande gehouden door de politie. Ook wij moeten stoppen en dan komt mevrouw Politie ook naar ons toe. Ze wordt geacht het verkeer tegen te houden, want er is een parade voor de Rodeo welke die avond gehouden wordt. Jee, nog geen vijf minuten van ons hotel verwijderd, maar we mogen niet verder. Ze schat dat het ongeveer een half uur gaat duren. Maar ze blijkt een lang half uurtje te bedoelen. Pas drie kwartier later zien we wat bewegen in de verte.

DSC_4256

Auto’s en paarden lopen over de weg en verzamelen zich op een parkeerplaats schuin voor ons. Maar dan draaien ze zich om en gaan gewoon terug. Nee toch? Niet dat we dan weer drie kwartier mogen wachten, hopen we. Maar gelukkig. We mogen achter de stoet aanrijden en drie minuten later staan we bij ons hotel. Inmiddels is het na 3-en, dus weten we in ieder geval zéker dat we in kunnen checken.

We krijgen kamer 106 toegewezen. Mooi, op de begane grond dus. Kan de auto in ieder geval voor de deur. We bekijken de kamer. Iets wat aan de kleine kant, maar hij is wel schoon en prima!

DSC_4275

Snel installeren we alle koffers en gaan dan eindelijk op pad naar Yellowstone. De ingang van het park blijkt echt op twee minuten rijden zijn. Gardiner ligt echt letterlijk tegen de Roosevelt Arch aan en iets daarna heb je het officiële welkomstbord van het park.

DSC_4282 

DSC_4289

Nog maar net na de ingang zien we een paar auto’s langs de kant staan en iedereen kijkt naar boven. Wildlife, wildlife! Er blijken een paar herten op de berg te zitten. De één ligt en de ander loopt wat rustig rond. Erg schattig.

DSC_4300

Dan rijden we naar Mammoth Hot Springs. We parkeren de auto bij Lower Terraces Area. Rondom deze terrassen kun je een 2 kilometer lange trail doen. Een paar terrassen zijn nog wel wat verkleurd, maar het merendeel is gewoon wit en droog. Erg jammer. Zelfs de terrassen bij Canary Spring zijn helemaal droog en wit. Wat een teleurstelling. Tja, het is en blijft de natuur of deze terrassen mooi verkleurd zijn. Als er namelijk geen water er overheen borrelt, dan verkleurd het niet. Want in het water leven algen en bacteriën welke zorgen voor wat kleur in het water. Het kan jaren duren voordat er weer wat water borrelt, maar dat kan ook gewoon morgen weer zijn. Ik baal er wel een beetje van, want ik heb een bepaalde foto van iemand op het Alles Amerika Forum in mijn hoofd en daar zag Canary Spring er zó mooi uit. Maar helaas…

DSC_4378

Na de wandeltocht bij de Lower Terraces, gaan we naar de Upper Terrace Loop. Deze kun je met de auto doen en kom je ook langs verschillende terrassen. Maar ook hier springt er geen één er echt uit. Jammer. Inmiddels is het zes uur en besluiten we om weer terug te gaan naar het hotel. Wellicht dat we vandaag op tijd kunnen gaan eten, zodat we daarna ook nog even een wasje kunnen draaien. Kunnen we ook vrij op tijd naar bed om vervolgens morgen redelijk vroeg op te staan. Yellowstone is groot en neemt veel tijd in beslag. Ook hopen we dan wel verrast te worden door de schoonheid van het park. Want het gedeelte bij Hot Springs heeft ons in ieder geval nog geen wauw-effect gegeven.

Eenmaal terug op de kamer bekijken we het aanbod aan restaurants op tripadvisor. De nummer 2 lijkt ons wel lekker: Raven Grill. Na een rondje internetten op een enorm traag internet overigens, rijden we naar Raven Grill. We besluiten om aan een tafeltje buiten te gaan zitten. De hostess geeft ons de menukaart. Het ziet er lekker uit allemaal. Ik neem wat gamba’s met coquilles en Martijn de steak. Heerlijk met wat knoflookbrood en bruine bonen! En uiteraard een biertje voor Martijn en voor mij een wit wijntje.

IMG_5419

De salade volgt al snel, maar het eten blijft erg lang op zich wachten. Ach, geeft ons de tijd om wat naar de bediening te kijken. Best grappig. Je hebt de hostess, die vooral erg druk is met op-en-neer lopen en controleren waar het eten blijft. Een man en een meisje in de bediening. De man zit niet in onze ‘wijk’, dus hebben we het meisje als bediening én er staat een jongen (het hulpje? De stagiair?) enorm verveelt, verward en dromerig om zich heen te kijken. En af en toe krijgt hij van de hostess de opdracht om wat drinken binnen te gaan halen. Ach gos toch… Blijkbaar kan de bediening de drukte niet aan, maarja… misschien is er iemand van het personeel ziek? We wachten in ieder geval zeker 25 minuten voordat we eindelijk ons eten hebben. Dat is in Nederland vrij normaal, maar hier in Amerika zeker niet. Ach, echt verveeld hebben we ons niet.

IMG_5421

IMG_5422

 

Het eten smaakt overigens écht heel lekker, dus dat maakt het wachten al een stuk minder erg. Martijns steak is heerlijk dichtgeschroeid. Alsof het van de BBQ af komt. Gelukkig zijn de porties hier ook niet zo heel erg groot, want dan past er nog een toetje bij. Ik heb namelijk op de kaart gezien dat ze creme brulee hebben en dat vind ik echt zo lekker…

IMG_5428

Martijn neemt de ‘decadente chocolade cake’ en hij blijkt zijn naam eer aan te doen. Wat een ontzettend groot stuk cake krijgt hij voor zijn neus. Inderdaad erg decadent!

IMG_5424

Als we na het eten weer terug op de kamer zijn, verzamelen we onze was. Het wassen blijkt een klein half uurtje te duren en het drogen kan je zelf instellen hoe lang dat moet. We hebben er maar voor 32 minuten kwartjes ingegooid.

PS voor de vaste lezers van deze blog: er volgen twee update-loze dagen. Morgen vertrekken we naar ons hotel in Yellowstone Park (Old Faithful Inn) en omdat we daar geen internet hebben, kunnen we de blog ook niet uploaden.

Aantal gereden miles: 186 (298 km)
Weertype: zonnig, zonnig en nog eens zonnig.

Geplaatst in Verslag | 12 reacties

Dag 15: Liberty Lake (WA) – Butte (MT)

Palouse Hills

Iets na half 9 ontbijten we en als we terug op de kamer zijn, zoeken we uit waar we vannacht willen slapen. In het bonnenboekje zien we wederom een Quality Inn (maar ditmaal voor 65 dollar) en een Rodeway Inn in Butte. De rest van de hotels in die buurt zijn vrij aan de prijs (duuder dan 85 dollar). Voor het dorpje daarvoor (Missoula) zien we ook een paar hotels, maar aangezien we de volgende dag ook weer een flinke rijdag hebben, willen we liever vandaag ook wat verder rijden.

Via Hotwire zijn er eigenlijk alleen maar duurdere hotels te boeken. Prijzen boven de 100 dollar. Dan bekijken we via booking.com het aanbod. De Rodeway Inn blijkt met Triple A korting drie dollar duurder te zijn dan ons bonnetje en we besluiten hem te boeken. Dan hebben we in ieder geval zeker een adres om te slapen. Via het bonnetje is het toch weer afwachten of ze hem aannemen en of er dan uberhaupt nog plek is.

Snel pakken we de koffers en checken uit. Vandaag staat rijden door Palouse Hills op het programma. Via B-wegen komen we dan uit in Butte. Volgens googlemaps een rit van ongeveer 8 uur. Pfoe… Ach, het gaat niet om de bestemming, maar om de reis er naar toe.

Het eerste stuk is via de snelweg, maar als we bij Spokane zijn, rijden we de heuvels in. Jeetje, wat een contrast met de rest van de wegen waar we geweest zijn. Hele groene heuvels met blauwe lucht en kleine wolkjes. Het lijkt wel een schilderij waar we in rijden. Ofnee, beter nog: we rijden door een Windows XP bureaublad landschap!

DSC_3998

Na een uur rijden komen we bij onze eerste stop: Steptoe Butte State Park. Dit is een vrij grote heuvel. Zeg maar gewoon een berg. Al rondom rijden we naar boven. Wat een prachtig uitzicht!

DSC_4031

Dan rijden we naar onze volgende stop: Kamiak Butte Country Park. Ongeveer 40 minuten rijden vanaf Steptoe. Onderweg rijden we een paar keer over een grevelweg. Jee, wat geeft dat een stofwolk achter ons zeg. Vervolgens zijn we bij Kamiak. Het blijkt een soort camping in de bossen te zijn en vanaf de parkeerplaats kun je een trail van 3,5 mijl doen. Onderweg kom je dan verschillende bloemen, planten en vogels-spotplaatsen tegen. Aangezien we nog een vrij lange tocht voor de boeg hebben, besluiten we om alleen wat yoghurt te eten in de bossen. Het is tenslotte al middag. Wat heerlijk rustig in het bos. In de verte horen we een specht aan het werk. Wat een apart geluid zeg.

Na een half uurtje rijden we weer verder. We stellen de Tom Tom in op Uniontown. Iets ten noorden daarvan ligt Dahmen Barn & it’s wagon wheel fence. We rijden er in drie kwartier heen. Je kunt het niet over het hoofd zien, duizenden wagenwielen als hek. De beste man heeft er 35 jaar over gedaan om ze te verzamelen. In de schuur zijn allerlei kunstenaars gevestigd. Veel geknutsel maar ook een galerij met mooie foto’s (meer ons ding).

DSC_4053

DSC_4055

DSC_4087

DSC_4059

Dan gaat de Tom Tom op het adres van het hotel, via de Northwest Passage Scenic Byway. Maar liefst 6.5 uur rijden, zegt het apparaat. Amai Verwarde emoticonVerraste emoticon… we zullen er toch door heen moeten. We wisselen regelmatig van plek. Dan rijdt Martijn en dan rijd ik weer. Het is een vrij bochtige weg. Wel erg mooi om te rijden, dat dan weer wel. Maarja, na een uur hetzelfde uitzicht, ben je dat eigenlijk ook wel weer snel beu.

DSC_4165

In het plaatsje Orofino eten we een heerlijk broodje van de Subway. Normaal eten we als lunch een halve, maar omdat we niet weten waar we vanavond zullen eten (en of we daar uberhaupt tijd voor hebben), nemen we een footlong. Kunnen we er voorlopig in ieder geval weer tegenaan.

Ineens zien we aan de kant van de weg een overlook. Een kleine stop moet kunnen. En zeker bij dit uitzicht! We hebben het niet in de gaten gehad, maar we zijn behoorlijk hoog op een berg gereden. In het dal is een klein stadje gevestigd. Prachtig om te zien.

DSC_4152

We rijden weer verder. Doordat de weg zo enorm veel bochten heeft, kun je niet echt doorrijden. Voor een half uur is dit leuk, maar voor 4 uur lang? Dan zien we langs de weg ineens een bord met ‘Montana’ en ‘Entering Mountain time’. Ohja, doordat we nu de staat Montana inrijden, komen we ook in een andere tijdzone. De klok gaat ineens een uur vooruit. Jee, we ‘verliezen’ dus gewoon een uur! We komen dus niet meer om 21.00 uur aan bij het hotel, maar om 22.00 uur!

DSC_4176

Iets voordat we de snelweg op gaan, drinken we wat koffie bij een benzinepomp aka café. Achter de balie staat een vrij forse meid. Als we vragen naar koffie, snarst ze dat we dat zelf mogen inschenken. Klantvriendelijkheid is niet haar sterkste punt blijkbaar. Dan blijkt er ook nog dat er geen koffie meer in het apparaat zit. Vrij ongeinteresseerd en chagrijnig doet ze een nieuw filterzakje in het apparaat. Maar blijkbaar heeft ze er echt geen zin in. Zonder te controleren doet ze ook in het apparaat met het hete water (voor de thee) een nieuw filterzakje in. Dit apparaat zat nog wél vol met water. Vervolgens loopt de hele boel onder, maar het maakt maar weinig indruk op haar. Al zucht ze wel een paar keer, maar laat ze de boel de boel. Als je niet zo van je werk houdt, dan ga je toch wat anders zoeken, zou je denken? Maar ons vermoeden is dat ze, samen met haar net zo forse broer, door haar ouders in de winkel is gezet en dat de ouders het café aka casino ernaast runnen. Tja, iemand moet op de shop letten natuurlijk. Als we de koffie willen betalen (á 89 dollarcent) zegt ze dat het gratis is voor ons. Ach, dat dan toch weer wel 🙂

Als we de snelweg oprijden, is het nog ruim anderhalf uur rijden naar ons hotel in Butte. De zon verdwijnt achter de heuvels en al snel begint het te schemeren. Het laatste uur rijden we zelfs in het donker. Echt honger hebben we niet, dus nuttigen we als diner een Mars, Twix en wat Dorito chipjes.

Rond half 11 komen we eindelijk aan bij Rodeway Inn. We checken in en krijgen kamer 211 toegewezen. We hebben de kamer geboekt met Triple A korting, maar de man achter de balie hoeft onze ANWB-pas niet te zien. Hij vraagt er zelfs niet eens naar. Rodeway Inn is een motel, dus we zullen helaas met de koffers de trap op moeten. Als we de deur openen zien we een prima Kingbed en een aparte ruimte ernaast met een bank, extra TV en een klein keukentje. Ohja, we hadden een King Suite geboekt 🙂

DSC_4184

DSC_4187

Snel werk ik het verslag bij, internetten we nog wat en gaan dan moe, maar voldaan slapen na een behoorlijk lange reis.

Aantal gereden miles: 658 (1059 km!)
Weertype: Zonnig

Geplaatst in Verslag | 7 reacties

Dag 14: Moses Lake (WA) – Liberty Lake (WA)

Silverwood

Ondanks dat het park pas om 11.00 uur open gaat, staan we toch op tijd op. Voordat we bij Silverwood zijn, hebben we nog een rit van 2,5 uur voor de boeg. Het ontbijt is wat karig, maar ze hebben hier wel van die Nederlandse mini zachte bolletjes. Dit soort brood zie je maar zelden in Amerika. Erg lekker dus. Het lijkt een beetje op kamperen, aangezien we de melk en jus d’orange gewoon zelf uit de koelkast mogen halen. En verder staat er ook een hele grote pot pindakaas op tafel. En als ik zeg groot, bedoel ik ook echt groot. Een pot van 64 oz (dat is 1,81 kg)!

Na het ontbijt pakken we in en checken we uit. We rijden ongeveer 2 uur naar het oosten en als we dan net over de staatsgrens zijn bij Idaho, moeten we nog een half uur naar het noorden rijden. Rond half 12 zijn we bij Silverwood. Het lijkt vrij leeg op de parkeerplaats. De meeste lijken ook naar het zwemgedeelte te gaan van het park (is inclusief bij de entree). Het is super zonnig, maar voor ons toch nog net wat te koud. Graad of 16 schatten we. Wellicht in de middag, want we verwachten snel klaar te zijn met het park. Het zijn vijf achtbanen, waarvan één kiddie, twee houten, een Vekoma en een oude Arrow corkscrew.

Als eerste lopen we door het kindergedeelte van het park. Jeetje, wat ziet het er leuk uit. Ze hebben zelfs een heuze Screaming Swing, maar dan voor de kleintjes dus. Geweldig.

DSC_3499

Onze eerste achtbaan wordt de kiddie: Tiny Toot. Op zich is het maar een rondje, maar hij doet er wel zeven na elkaar. Toch leuk.

DSC_3537

Vervolgens lopen we richting de eerste houten achtbaan, Timber Terror. Een out-and-back van het merk CCII. En die gaat, zoals de naam wellicht al doet vermoeden: heen-en-dan-weer-terug. Maar dan over de vele heuveltjes en dat betekent vaak: airtime!

Voordat we bij de achtbaan aankomen, merken we op dat het park echt super leuke en relaxte uitstraling heeft. De achtbanen zijn ook goed te fotograferen. Alsof men dit expres zo heeft gemaakt. Bij Timber Terror is het niet druk en we doen hem bijna voorin. Op een bord staat dat er streng wordt aangeraden om de rit niet met je handen in de lucht te doen. Ach, kan ons het schelen. Doen we lekker toch. Wauw, wat een airtime. Heerlijk. En de handen kunnen best in de lucht hoor. Dat is juist nog lekkerder. Alsof je écht uit je stoel geduwd wordt. Uiteraard doen we hem meteen nog een keer, maar dan bijna achterin. Maar tjees, wat was dat? Dat was gewoon nog veel meer aaaaiirrrrtime! Je wordt gewoon over de heuvel gesmeten. Niet te zuinig! Tip: doe hem dus vooral achterin!

DSC_3587

Naast Timber Terror staat Aftershock. Een Vekoma Hangende Boomerang. Maar hij is gesloten. Alleen de reden snappen we niet zo goed. Op een bord staat dat hij gesloten is vanwege het aankomende slechte weer. Ehm, welk slechte weer? Geen wolkje in de lucht joh. Ofja, vooruit… een paar kleine witte… Ach, het is een Vekoma, dus niet zo erg om te missen. Alhoewel we deze eigenlijk wel hadden willen doen. Een hangende boomerang zie je niet zo vaak. Die zijn meestal juist wel leuk. Weer geen bingo vandaag dus…

We vervolgen onze weg door het park. De tweede houten achtbaan dan maar. Tremors is ook van het merk CCII, maar dan een twister. Dat betekent dat je eigenlijk alleen maar bochten hebt. Hier is het iets drukker. We moeten twee beurten wachten en stappen dan hier achterin. Aangezien dat bij de andere houten baan erg goed bevallen was. Maar nee, bij deze baan is achterin juist niet prettig. Dan is hij juist eigenlijk vrij lomp. Ook hier stond een bord met ‘handen niet in de lucht’ en dat advies nemen we bij deze baan wel ter harte.

DSC_3617

Inmiddels is het al twee uur geweest en we krijgen wat honger. Voor 12 dollar pp kun je naar een all you can eat buffet. Laten we dat maar doen. Veel voor weinig klinkt ons goed in de oren. Ze hebben verschillende salades, hotdogs, varkensvlees (draadjesvlees), kip, maiskolf en fruit. Heerlijk in het zonnetje genieten we ervan. Uiteraard scheppen we voor de tweede keer op. Maar niet zo veel meer, want anders klappen we uit elkaar.

IMG_5371

Na het eten doen we Tremors nog een keer, maar dan voorin. Kijken of dat scheelt. En ja, dat is echt een wereld van verschil. We vinden beide Timber Terror leuker, maar blij dat we deze in ieder geval ook nog voorin hebben gedaan. Dan houden we er in ieder geval nog een prettig gevoel eraan over. Dan zien we dat Aftershock het doet. Oh, tóch een bingo dus?

Snel lopen we er heen en na twee rondes wachten zijn we aan de beurt. We stappen helemaal achterin en toen… beseften we dat een Vekoma een Vekoma blijft. Damn, niet leuk.

DSC_3762

Snel weer verder. We komen weer langs Timber Terror, dus tja… nog maar een keer dan. Ditmaal echt helemaal achterin… maar er stapt verder niemand meer in. Oh, privé rit? Net niet helemaal. Ook helemaal voorin zitten twee jongens. Semi-prive dan 🙂

Dan lopen we naar de laatste achtbaan van ons lijstje: Corkscrew. De allereerste baan welke over de kop ging. Super antiek ding dus, maar voor de history erg leuk om te doen dus. Maar daarmee is dan ook alles gezegd. OMG, wat doet deze pijn. Je hoofd wordt van links naar rechts geslingerd, zo tegen de schouderbeugels aan. Dat doet vooral in de nek erg pijn. Maarja, hiermee is onze coasterbingo wel weer een feit 🙂

DSC_3763

DSC_3778

We hebben het gehele park gehad, maar willen nog wat shoppen voor shirtjes. Als we terug naar de ingang lopen, zien we dat de magicshow van Nick Norton bijna gaat beginnen. Pikken we die ook nog even mee. Wat een geweldige vent! Veel humor en hij is behoorlijk snel met zijn truukjes. Hij doet het echt erg leuk!

DSC_3887

Het shirtje bij de ingang wordt uiteindelijk toch niet gekocht. Ik twijfel behoorlijk of ik degene die ik bij het winkeltje in het park leuker vindt. Snel hobbelen we weer terug. En ja, daar koop ik mijn shirtje (uiteraard in de kleur paars). En goh, wat een toevalligheid dat de ingang van Timber Terror hier ook is. Voor de vierde keer beleven we de bulk airtime. Leuke afsluiter van de dag. Van dit soort parken worden we blij. Geweldige sfeer, mooi aangelegd en twee leuke houten achtbanen.

Inmiddels is het weer ook omgeslagen. Het is zwaar bewolkt en heel af en toe voelen we een drupje. Toch maar niet zwemmen dus. Uiteindelijk is het ook al bijna 6 uur en aangezien zowel het park als het zwemgedeelte om 7 uur sluiten, heeft het sowieso ook geen zin meer om te gaan zwemmen.

Op de heenweg zagen we onderweg een Texas Roadhouse. Daar gaan we dus vanavond eens heerlijk dineren. Texas Roadhouse staat vooral bekend om zijn steaks en ribs. Echt een vlees-tent dus. Heerlijk. Het is behoorlijk druk en moeten maar liefst 20 minuten wachten voordat er een tafeltje vrij komt voor ons. Het meisje van de bediening vraagt of we wellicht willen beginnen met een voorgerecht, maar nee dank je. We willen veel vlees, dus is een voorgerecht niet verstandig. Ik neem de New York Steak (12 oz) en Martijn wil erg graag laten zien dat hij een echte man is. Hij neemt namelijk een full-slab van de ‘fall-off-the-bone-ribs’. En dat doet het: het vlees is erg mals. Je hoeft niet te kluiven, maar het valt gewoon van het bot af. Maar jeetje, wat is het veel! Martijn laat zich niet kennen en eet het helemaal op! Ben trots op je jongen 🙂 Ook mijn steak is erg lekker en vrij groot. Helemaal voldaan zijn de borden leeg.

IMG_5391

IMG_5392

Een nagerecht gaat er toch echt niet meer in. Ofja, een cocktail als toetje past natuurlijk altijd wel. We nemen beide een Skinny Lime Margarita (jaja, onder de 200 calorietjes) en we genieten van de sfeer.

IMG_5401_cr

Bij Texas Roadhouse danst het personeels zo af en toe een linedance. Erg leuk. Ook staat er een emmer pelpinda’s op tafel. De schil mag je gewoon op de grond gooien. Het heeft echt een geweldige westernsfeer. Na een geweldig dagje in een pretpark, is dit ook een prima toevoeging. Nu alleen nog een goed hotel vinden en onze dag is helemaal geslaagd. We hebben voor vanavond namelijk nog niets geboekt. De planning voor morgen heeft tot nu eigenlijk open gestaan. Oorspronkelijk is de planning om morgen naar Glacier National Park te rijden, maar de weg er door heen is nog niet helemaal open. Je kunt maar een gedeelte van het park zien en eigenlijk vinden we dat zonde. Het schijnt één van de mooiste parken te zijn, maar als we hem niet volledig kunnen zien, willen we het park liever bewaren voor een volgende keer.

Daarom gaan we morgen onze alternatieve route rijden: door Palouse Hills. Dat is via het zuiden naar Idaho in plaats via het noorden. Dus vandaar dat de nacht nog helemaal open stond. Er bleek ook niets te hotwiren (3* hotels waren boven de 70 dollar), dus gaan we het vanavond het eens op onze oude manier proberen: via een coupon uit een boekje. Onze voorkeur heeft de Quality Inn in Liberty Lake. Na een goed kwartier rijden komen we aan op onze bestemming.

We zien dat de dame voor ons ook een coupon heeft en ze accepteren haar bonnetje. Mooi. Vervolgens zijn wij aan de beurt. We vragen eerst wat de normale prijs is voor een king: 79 dollar per nacht. En voor Triple A? (dat is de plaatselijke ANWB en met ons pasje daarvan kun je korting hier krijgen), 71 dollar per nacht. Goed.. op ons bonnetje staat 44,95 per nacht voor een Queen. We laten het bonnetje zien en ze accepteert hem ook nog. Zelfs voor een King-bed! Helemaal super. We krijgen een kamer op de tweede toegewezen, helemaal achterin.. dat dan weer wel.

Als we de kamer openen, zien we een vrij grote kamer. Relaxt. Zelfs met een klein keukentje. En wat zie ik daar om het hoekje? Een whirlpool! WTF! We hebben gewoon een soort van suite, hahaha… Echt een geweldige afsluiter van de dag. Hier worden we wel vrolijk van 🙂 Via de site zien we dat een Kingkamer met whirlpool 119 dollar per nacht kost. Damn, en wij slapen er gewoon voor 44,95 dollar…

DSC_3989

DSC_3994

Aantal gereden miles: 184 (296 km)
Aantal coasters: 5 (bingo!)
Weertype: het begon erg zonnig, maar eindigde zwaar bewolkt. Graad of 17.

Geplaatst in Verslag | 5 reacties